Present Simple

วันนี้ไม่รู้นึกครึ้มยังไงไม่ทราบ ตื่นมาทำงานบ้านแต่เช้าตรู่เลย เก็บกวาดโต๊ะทำงาน ยกเตียงขึ้น ดูดฝุ่น ถูพื้นห้อง (ไม่ได้ทำมาปีกว่าแล้ว) ดูดฝุ่นทั้งบ้าน

ระหว่างทำก็รู้สึกดีนะครับที่ได้ทำความสะอาดเหมือนได้ชำระล้างจิตใจไปในตัว

ทีนี้ไหนๆก็ไหนๆก็ซักผ้าด้วยเลย และก็ทำความสะอาดห้องน้ำด้วย ก็เอาน้ำยาล้างห้องน้ำผสมน้ำแล้วก็ถูพื้นห้องน้ำ ตอนถูเหลือบไปเห็นรูน้ำทิ้ง แบบเวลาที่อาบน้ำแล้วน้ำมันไหลลงไป เห็นมีผมติดอยู่ก็เลยดึงผมออกมาจะไปทิ้ง

แต่ผมนี่มันเหนียวมาก ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร แหยะๆเฉยๆ แต่มันมีอยู่รูนึงที่ดึงผมขึ้นมาเท่าไหร่มันก็ไม่หมดซักที !!! เลยตัดสินใจดึงฝาที่ปิดรูน้ำทิ้งขึ้นมา (มันเป็นซี่ๆไว้กันพวกของใหญ่ๆลงไปในท่อ) และแล้วความน่าเกลียดน่ากลัวก็เปิดเผยขึ้น 

คือ ใต้นั้นมันจะเป็นท่อประปาอยู่ตรงกลาง ไอ้ฝาปิดรูน้ำทิ้งเนี่ย มันก็จะครอบท่อประปาเอาไว้ และก็จะมีพื้นที่รอบๆท่อประปานั้น เพื่อเป็นที่พักน้ำที่มีพวกเศษผม เศษผง โน่นนี่ ... แต่อันนี้มันน่ากลัวมาก คือ มันเป็น combination ของขี้ไคล ฝุ่น และผมจำนวนมาก ที่แพคกันจนมีลักษณะเหมือนดินเหนียวหรือดินน้ำมันแหยะๆ ... ช๊อคกันไปเลยทีเดียว

ตอนแรกคิดว่าหรือว่าจะแค่เอาน้ำฉีดให้ลงไปในท่อดี แต่คือมันก็อุตส่าห์กรองไว้จะได้ไม่ลงไปอุด ถ้าทำอย่างน้ันก็ผิดวัตถุประสงค์น่ะสิ และมันอาจจะมีบริการจัดการตรงจุดนี้ก็ได้ แต่วันนี้ก็ไม่รู้คิดยังไง ตัดสินใจทำความสะอาดด้วยตนเอง เอามือใส่ถุงพลาสติก ควักเจ้าสิ่งน่ากลัวขึ้นมาใส่ในถุงพลาสติกเพื่อเอาไปทิ้ง ... 

คือ แทบจะอ้วกกันเลยทีเดียว ... 

ตอนผมเป็นลูกเสือกองร้อยพิเศษที่สวนกุหลาบ เคยไปเข้าค่ายลูกเสือที่ศรีราชา เคยไปล้างห้องน้ำเพื่อเตรียมค่าย ก็เคยเจอตอปิโดขนาดท่อนแขนกองอยู่ในส้วมก็ล้างมาแล้ว ...​แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม

ผมว่ามันเหนือความคาดหมายมาก ... 

คือ ผมเคยได้ยินพระท่านพูดถึงว่า ตัวเรานั่นจริงๆก็ไม่มีอะไรสวยงามหรอก คิดกันไปเอง ผมเอย ผิวหนังเอย ขี้ไคล เหงื่อ ไขมัน ฯลฯ​ ไม่มีอะไรน่าเชยชม ...​วันนี้เข้าใจถึงแก่นเลยทีเดียวว่า ตัวเรานั่นมันเป็นถุงขี้ดีๆนี่เอง แต่ละวันก็เอาขี้ออกไปซ่อนไว้ หรือไม่ก็ถ่ายเทไปไว้ตรงอื่นของระบบนิเวศน์ และก็ทำตัวเองให้สวยงาม แต่พอเจอจุดที่มันรวมแล้วจึงตระหนักได้ในบัดดล (ตอนนี้ยังคลื่นไส้อยู่เลย) 

และคราวนั้นที่จัดการตอปิโดในคอห่านก็คือ เราก็แค่กลั้นใจ (หลังจากเตรียมใจแล้ว)​ แล้วก็เข้าไปราดน้ำ ขัดโน่นนี่ว่าไป แต่รอบนี้คือ ใช้มือควักมันขึ้นมาเลย ความรู้สึกแหยะๆ เย็นๆ พร้อมกลิ่นที่คิดขึ้นเอง (จริงๆแล้วกลั้นหายใจไว้) ...มันชั่งชัดเจนจริงๆ (คือ ของจริงประมาณ 10% แต่อุปาทานไป 90% ละ) ...​ เลยรู้ซึ้งกว่าครั้งก่อนๆมาก

แต่ว่า เมื่อทำเสร็จแล้วก็รู้สึกโล่งขึ้นเยอะ จริงๆรู้สึกเหมือนว่า ได้ทำความสะอาดใจไปด้วย 

ผมรู้สึกว่า จริงๆแล้วจิตใจเราก็ฟอร์มตัวเองขึ้นจากการรับรู้สิ่งแวดล้อมรอบตัว ถ้าเกิดสิ่งแวดล้อมรอบตัว สะอาด เป็นระเบียบ ในหัวเราก็เป็นแบบนั้น และเป็นทำนองเดียวกันในทางตรงข้าม ผมคิดว่า การที่ในบ้านหรือในห้องเรามีส่วนที่สกปรกซ่อนไว้ หรือส่วนรกรุงรัง หรือไม่เป็นระเบียบ ฯลฯ มันเป็นการสะท้อนสิ่งที่อยู่ในหัวได้เลยทีเดียว แต่ก็ยากจะบอกว่าอะไรกำหนดอะไร แต่ผมว่ามันกำหนดกันทั้งสองทาง ถ้าเราหมั่นทำบ้านให้สะอาด ใจเราก็จะสงบ/สะอาดได้ง่าย หรือถ้าเราเป็นคนที่หมั่นทำใจให้สงบ มีระเบียบวินัย เราก็จะทำบ้านให้สะอาดเหมือนกัน 

สรุปว่า ทำงานบ้านครั้งนี้ได้ ตระหนักในธรรม ในข่าย อสุภะกรรมฐานมากๆ วันหลังถ้าเห็นผู้หญิงสวยๆนี่คงต้องมาย้อนคิดถึงเจ้า...เรียกมันว่าอะไรดีเนี่ย ... นั่นแหละ จะได้ไม่หลอกตัวเองนักว่าเขาสวย น่าเชยชมเสียจริง บลาๆ ...​และอย่างที่สองก็คือ ได้ชำระล้างใจไปพร้อมๆกับทำความสะอาดบ้านด้วย 

เจริญในธรรมคร้าบ :)

Grappige dagen เป็นคำภาษาดัชต์ อ่านว่า ฆราปปึฆดาฆเฆอะ แปลว่า วันตลกๆ หลายๆวัน :P

วันนี้เป็นวันที่วันตลกๆในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาของผมจบลง 

เมื่อสัปดาห์ก่อน ก่อนแมตช์ชิงแชมป์ฟุตบอลโลก ผมไปดูคอนเสิร์ต North Sea Jazz festival หัวไปโขกกับ LCD TV อย่างแรงได้แผลเลือดออกมาหนึ่งแผล เป็นรอยบากบนหน้าผาก หลังจากนั้น บุคลิกภาพของผมก็แปรปรวนไปตลอดสัปดาห์ อ่อนไหว ก้าวร้าว ฯลฯ จนวันศุกร์ได้สวดมนต์บทพุทธคุณ-พาหุง-มหากา เต็มรูปแบบ จึงนิ่งมากขึ้นและก็เปลี่ยนไปอีกคน ปกติมักจะไปสายตอนเล่นดนตรี ก็ไปตั้งแต่บ่ายสาม (เล่นทุ่มนึง) เหตุผลคือ เพื่อไปเตรียมตัว ซึ่งก็ได้เตรียมจริงๆนะ นอกจาากนี้ตลอดสัปดาห์ก็มีความประหลาดเกิดขึ้นอื่นๆบ้าง เช่น เพลงที่เลือกเล่นเป็นเพลงแนวร๊อค อัลเทอร์เนทีฟ แทนที่จะเป็นเพลงสบายๆแบบที่เคยเล่น ...​

นั่นเป็นสัปดาห์ตลกๆ ... ช่วงพีคของมันเริ่มที่วันเสาร์

เมื่อเดือนก่อนท่าน ว. วชิรเมธีมาเทศน์ที่อัมสเตอร์ดัม และทางวัดพุทธวิหารก็มีโครงการระดมทุนเพื่อสร้างวัดใหม่ โดยการจะจัดทำบันทึกการบรรยายธรรมของท่าน ว. วชิรเมธีในวันนั้น ในรูปแบบ DVD ราคา 20 Euro พร้อมปกที่เป็นรูปคู่ของคนที่สั่งกับท่าน ว. พี่ตาเป็นคนรับว่าจะมาทำการตัดต่อและทำ CD ตัว Master เพื่อให้ทางวัดนำไป copy และแจกจ่ายให้ญาติโยมต่อไป 

ปรากฎว่าการตัดต่อเป็นไปด้วยความลำบาก พี่ตาจึงเปลี่ยนแผนมาทำการตัดต่อที่ห้องเป๊บ ซึ่งมี iMac และโปรแกรม Adobe Premier แทน 

ก็เห็นแกไปตัดอยู่สองสามวันทีเดียว และก็มีปัญหากับ iMac บ้างเพราะความไม่คุ้นเคย 

จนวันเสาร์ ก่อนที่ผมจะเล่นดนตรีช่วงดึก พี่ตาโทรมาบอกว่า ช่วยเข้าไปที่ Delft หน่อย เพราะมีปัญหา ไม่สามารถเอาไฟล์ MOV ขนาด 17 GB ที่เป็นไฟล์วีดีโอสมบูรณ์นั้น ถ่ายลง External Harddrive ของทางวัดได้ ซึ่งพระอาจารย์กับลูกศิษย์วัด เดินทางไปที่ Delft ที่ดูเรื่องการทำงานนี้โดยเฉพาะเลย  ปัญหาคือ mac มีระบบที่ทำให้เราไม่สามารถถ่ายโอนไฟล์ภาพยนตร์ขนาดเกิน 4 GB ได้ 

หลังจากสืบสาวหาเหตุ และทางออกแล้ว พบว่า ณ เวลานั้นไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะ ไม่มี DVD อันไหนที่ใหญ่ขนาดจะใส่ไฟล์ 17 GB ได้ โปรแกรม Convert file ก็ไม่มี มีก็ใช้ได้ไม่ดี หรือทำได้ไม่ชัด หรือมีก็มีแต่ของฟรี ซึ่งคุณภาพไม่ดีและข้อจำกัดมาก นอกจากนี้ พี่ตาก็ไม่สะดวกที่จะทำหลังจากวันนี้เพราะติดธุระและงานจำนวนมาก 

ผมก็เลย อาสาว่า งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปจัดการละกัน เพราะว่า ในหมู่คนรู้จักก็มีผมคนเดียวที่ใช้ Mac เป็น และเคยลองๆกับเรื่องการทำไฟล์ แปลงไฟล์อะไรมาบ้าง ก็วางว่าวันอาทิตย์จะเข้าไปจัดการ

วันอาทิตย์ตื่นจากบ้านพี่ลุ่ยที่ Den Haag เดินทางไปที่ Delft ถึงบ้านเป็บตอนประมาณ 1030 กะว่า จะทำให้เสร็จภายในบ่ายโมง ไปส่งให้วัดภายในบ่ายสอง เข้าไปก็เริ่มด้วยการลองพยายามใช้ iDvd และพยายาม download โปรแกรม convert ไฟล์อีกครั้ง เพราะเหมือนที่พี่ตาเอามาก่อนหน้านี้มันหมดอายุ พยายาม convert ไฟล์อยู่พักใหญ่ ก็ยังไม่สามารถแปลงเป็น MPEG2 ซึ่งเป็นไฟล์ที่พี่ตาว่าเหมาะสม ได้เลย --“ มันบอกว่า Cannot get a resampling context ซึ่งไม่รู้ว่าตกลงแปลว่าอะไร 

นึกว่าเป็นเพราะว่า โปรแกรม convert หมดอายุ เลยซื้อมันซะเลย ประมาณ 24 ยูโร จัดไป ปรากฎว่า ยังไงก็ไม่สามารถแปลงไฟล์ไปเป็น MPEG2 ได้ เพราะปัญหามันไม่ใช่โปรแกรมหมดอายุ แต่ว่า มันแค่ไม่ได้เท่านั้นเอง

อ่อ ตอนนี้ต้องแนะนำตัวละครสำคัญในเรื่องอีกคน ก็คือน้องตาลนั่นเอง ซึ่งอยู่หอข้างๆห้องของน้องเป๊บเจ้าของห้อง (น้องเป็บกลับไทย) ...​เรื่องเริ่มตรงที่ พอผมไปถึงน้องตาลก็มาทักทาย หาน้ำท่าให้ (T_T ซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง) ทีนี้ พอจะลอง write แผ่นดู ปรากฎว่า แผ่นที่ได้มาจากพี่ตากลายเป้นแผ่นที่มีข้อมูลอยู่แล้ว ... ก็ได้น้องตาลนี่ล่ะ ที่บังเอิญเหลือเกินมีแผ่น DVD อยู่หลายแผ่นเลย ก็เลยเอามาทดลอง write  (แถมยังแบ่งข้าวเที่ยงให้ทานด้วย)

ตอนที่กำลังดูวีดีโอที่จะ write ลงไปก็พบด้วยว่า มีจุดผิดนิดหน่อยแต่สำคัญใน VDO จึงตัดสินใจที่จะแก้มันเสียเลย ก็ใช้เวลาไปอีกพักใหญ่ จนเรียบร้อย (ใช้ Adobe premier ได้เลยทีเดียว) 

กลับมาที่เรื่อง convert เนื่องจาก ผมเองเพิ่งเคยใช้โปรแกรม converter ที่เพิ่งซื้อมา ก็เลยพยายาม convert ไฟล์ .MOV ขนาด ๅ7 GB ให้เป็นไฟล์ ‘common video’ ที่มีให้เลือกหลายอย่างมาก แต่สุดท้ายปรึกษากับพี่ตาว่า ถ้าเกิดทำเป็น MPEG2 ไม่ได้ ก็ทำเป็น WMV ก็แล้วกัน ปรากฎไฟล์ลดจาก 17 GB เหลือ แค่ประมาณ 300 MB เท่านั้น แต่ว่า ภาพหยาบมากๆ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง และไม่แน่ใจว่าขนาดไหนถึงจะรับได้ ตอนนั้นมันเลทมากแลว ประมาณบ่ายสาม จึงรีบออกไปที่วัด Amsterdam ให้พระท่านดู (อีกครั้งต้องขอบคุณน้องตาลที่อุตส่าห์รอและให้พี่อาศัยจักรยานนั่งไปที่ Delft) 

เดินทางไปถึงวัด ท่านเจ้าอาวาสดูบอกว่ามันไม่ชัดเกินไป ให้ช้ากว่าวันนี้ก็ได้ แต่ขอให้ชัดกว่านี้ ... ก็เลยตัดสินใจว่า เอาวะ เอาให้มันเสร็จเรียบร้อยไป ... ตอนนั้น ห้าโมงครึ่งละ 

ปรากฎว่า กลับถึงห้องที่ทำงานอยู่ 1930 และไม่ได้ผ่านร้านค้าที่จะซื้อของกินใดๆเลยทีเดียว เลยขอมา่าในห้องเป๊บกินไปห่อนึง และก็น้องตาลอีกเช่นกันที่ เอากับข้าวจากบ้านแม่กลับมาฝาก (แต่ตรงนี้มีเรื่องสนุกอีก)

แผนตอนนั้นคือ จะลอง convert ไฟล์ MOV ที่ว่า ไปเป็นไฟล์ทุกแบบเลย เพื่อเช็คว่า แบบไหนเล็กพอ และชัดพอ จากนั้นจะใส่ใน iDvd แล้ว write เป็น DVD ดีๆไปเลย ... ลองอยู่จนได้ solution ตอนประมาณ 2220 ... ซึ่งก็คือ แปลงมันเป็น MOV แบบ HD แทน 1280x720 หรืออะไรนี่ล่ะ ... ชัดมาก และขนาดไฟล์อยู่ที่ 2.6 GB กำลังงามเลย

ก็นำสวดมนต์ตามกำหนดการในวิทยุออนไลน์ (ทุกวันพฤหัส และ อาทิตย์ 2230-2300) พอเสร็จ น้องตาลถึงห้องพอดี ก็ miss call มาให้ท่านข้าว ด้วยความวางใจ ก็เดินออกมา โทรบอกพี่ตาว่า ได้ Solution ละ ...

จนน้องตาลเดินมาเปิดประตู ...​เลยนึกได้ว่า  ... ไม่ได้เอากุญแจออกมาจากห้อง !!!! 

ตอนนั้นเมทเป๊บก็ไม่อยู่ตั้งแต่วันก่อนแล้ว ตาลก็ไม่มีเบอร์เมทเป็บ เมืองไทยยังดึกมาก ตาลช่วยเช็คในเว็บมหาลัยพบว่า ผู้ดูแลตึกก็ไม่มีกุญแจ ถ้าไม่โทรหาเมทเป๊บ ก็ต้องทุบกระจก หรือให้ช่างมาถอดกุญแจ ...​

ตอนนั้นมีแค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น (กางเกงในด้วยอ่ะนะ) และโทรศัพท์มือถือ ที่เหลืออยู่ในห้องเป๊บ  ...​

ตอนนั้นรู้สึกซวย ระคน ขำ ... ก็นั่งขำอยู่กับตาลสองคน ว่าทำไมมันซวยอย่างนี้ สงสัยว่า เป็นเพราะเราเจอกันแล้วซวยหรืออะไร (เพราะตอนที่หัวชน LCD สัปดาห์ก่อน ตาลก็ไปด้วยแล้วก็ขำเหมือนกัน) ...ตาลก็สอนภาษาดัชต์ที่แปลว่า วันตลกๆ ให้

ตอนนั้นก็ส่งข้อความหาเป๊บ พี่ตาช่วยหาเบอร์คนเมืองไทยอีกแรง พอคิดว่าทำอะไรไม่ได้แล้วก็กินข้าวดีกว่า ตาลก็ไปลองกดกริ่งที่ห้อง เผื่อฟลุ๊กเมทอยู่หรือกลับมา ก็เงียบ แล้วจึงไปหาไขควงมาสองอันกะว่า ช่วยกันไขวงกบกระจก แล้วถอดกระจกออก ไปบิดลูกบิดข้างใน ... ตอนนั้นก็คุยกันขำๆว่า เออ เนี่ย ถ้าไขจนตัวสุดท้ายแล้วเมทกลับมาพอดีนี่คงขำเนอะ ตอนนั้นประมาณ 00.15 

กินข้าวเสร็จ สอนกีต้าร์น้องตาลนิดหนึ่ง จึงออกไปขันน๊อต ...

ปรากฎว่า วาจาสิทธิ์ มาก คือ ตอนไขน๊อตตัวสุดท้าย ไฟในห้องก็เปิดสว่างขึ้น เมทเป็บก็เดินออกมา บอกว่าเพิ่งกลับมา ...​เลยได้เข้าห้องโดยสวัสดิภาพ ... จริงๆว่าจาสิทธิ์ตั้งแต่ไปวัดรอบแรกละ เพราะว่านั่งรถไปกับตาลที่กำลังจะไปหาแม่ทีj Hoofdorp ว่า เราไม่เคยได้คุยกันนานๆนอกจอคอมเลยเนอะ พอจะได้คุยก็ได้อยู่นานเลย ...​ตอนแรกนึกว่าจะแค่นั่งรถไฟแล้วจบ ปรากฎว่า ต่อมาจนบัดนั้น 

ขำกันใหญ่ ... 

ก็เข้าไปจัดการทำเป็น MOV HD ขนาดต่างๆ เอาอันที่เสร็จแล้วไปลองห้องตาลซึ่งเป็น Window ตอนน้นตีสองครึ่ง

จากนั้นผมก็ไม่ไหวแล้ว ปล่อยให้คอมทำงานตัวเองไป ผมก็ไปหลับ ตื่นมาแปดครึ่ง ปรากฎว่า คอมดับไปไฟล์ convert ไม่เสร็จ ต้องทำใหม่ สุดท้ายออกตอน 1030 ปลุกตาลห้องข้าง เอากุญแจเป๊บไปฝากและคืนแก้วน้ำและเหยือกน้ำ เดินไป Delft Zuid รอรถไฟ นั่งไป Delft เพื่อจับรถไฟไปอัมสเตอร์ดัม รวมเวลาแล้วประมาณ 54 นาทีพอดี จาก 1030 --“ นานกว่า Rotterdam-Den Haag อีก

สุดท้ายไปถึงวัด 1230 กะว่า ลองแผ่น ได้ปั๊บ ก็กลับบ้านละ เย้! 

ปรากฎว่า ท่านเจ้าอาวาสติดญาติโยมอยู่ ผมก็เลยกินข้าว ปรากฎว่า ญาติโยมทุกข์ใจมาก ท่านก็ให้คำปรึกษา แล้วจึงสอนนั่งสมาธิ ได้ลองแผ่นตอนบ่ายสอง ปรากฎว่า ใช้ได้โอเค กับ  Mac และ Window แต่... ใช้กับเครื่องเล่น DVD ไม่ได้ --“ ... 

ตอนนั้นท้ออย่างแรง นึกไม่ออกจะทำยังไง ก็เลยลองดูจริงๆว่า DVD ที่ท่านซื้อมามันเป็นแบบไหน ปรากฎว่า ไปค้นดูเจอว่ามันเป็น Double Layor ซึ่ง ถ้ารู้ว่ามีอันนี้ก็จะทุ่นเวลาไปได้เยอะ เพราะจะสามารถทำงานกับ iDVD  ได้เลย ที่ผ่านมาทำไม่ได้เพราะมันบอกว่า เวลาของวีดีโอเราเกินขนาดที่หนึ่งแผ่นแบบ single layor จะรับได้ ...​ก็เลยทำการใช้ iDVD เพื่อ write แผ่น .... 

... เวลาที่คาดว่าจะเสร็จ .... 2 hours!!! ...​เลยพอ ออกไปซื้อขนมกับน้องที่วัด กลับมามันยังไม่เสร็จ ... ไม่รู้คิดยังไงฉุกคิดว่าอยากไปเช็คแผ่นอีกที ...​ปรากฎว่าพบว่า แผ่นที่ซื้อมานั้นเป็นแผ่น 2 แบบเลย มีทั้ง single และ double layor .. เลยไปเช็คว่า อันไหนมากกว่ากัน ปรากฎว่า ใน 80 กว่าแผ่นนี่เป็น double 1 ใน 3 เท่านั้นเอง ... =*= แล้วในเมื่อ iDvd มัน write แบบ single layor ไม่ได้ แล้วจะทำยังไงเนี่ย 

ตอนนั้นได้แต่คิดว่า ...เอาวะมันต้องมีทางแก้ดิ ... แต่นึกไม่ออก เลยขอท่านเจ้าอาวาสอาบน้ำที่วัด (ตอนนั้นวันจันทร์ประมาณ 1700 อาบน้ำครั้งสุดท้ายก่อนหน้านั้นคือเช้าวันอาทิตย์) ... ปรากฎว่าอาบน้ำแล้วคิดออก!!! ว่า

- ที่เล่นกับเครื่อง DVD ไม่ได้เพราะ ถ้าจะเล่นได้มันจะต้องเป็นการไรท์อีกแบบที่ไม่ใช่แค่ลากไฟล์ไปลงบนแผ่น 

- โปรแกรมที่ใช้ได้ก็คือ Toast Titanium ซึ่งมีในเครื่องตอนนี้ ... ตอนแรกที่ไม่ได้ใช้ ไม่ได้คิดถึง เพราะว่า เครื่องเป๊บไม่มี และตอนนั้นก็เอาไฟล์ออกมาไม่ได้ จากนั้นก็ลืมสนิทไปเลย 

- ฉะนั้นแผนก็คือ ... เอาไฟล์ MOV HD ที่มีในเครื่องนั้น write ลงแผ่นด้วย Toast Titanium ... น่าจะได้ อย่างน้อยกเป็นแผ่น dvd อาจจะไม่หรูแบบมีหน้า content แบบทำจาก iDvd แต่ก็ดูได้ละวะ 

ออกมาจากห้องน้ำด้วยใจสดใส ตอนนั้น iDvd ที่ทำไว้จะเสร็จพอดี ก็เลยกะว่า จะ write แผ่น double layor ด้วย iDvd ให้ทางวัด แล้ว write แผ่น single ด้วย Toast ...​ ลองเปิดดูกับ TV ภาพชัดเว่อๆ ชัดกว่า original อีก 

เสร็จแล้วจึงคิดได้ว่า ถ้าลองเอาโฟลเดอร์ของไฟล์ที่ export มาจาก iDvd (Video_TS) มา write ลงแผ่น single โดยใช้ Toast อาจจะทำได้ก็ได้ .... แต่ตอนนั้นยังไม่ได้ลองเพราะต้องสวดทำวัดเย็นพอดี เป็นเวลา 1 ชม. โดยประมาณ ทำวัดเย็น และบทธรรมจักร

สวดเสร็จ ไรท์แผ่น ได้เรียบร้อยเป็นอันเสร็จ .... กว่าจะได้ --“ ...​คุยกับน้องที่ช่วยงานวัดขำๆว่า ก่อนนี้มีมารผจญมากเลย ตอนนี้มาทำที่วัด สวดมนต์บทยาว มารไปหมด ทำงานได้เสร็จโดยราบรื่นเลย

พอทำเสร็จแล้วมีความสุขมาก มีปิติในหัวใจเป็นอย่างยิ่ง แบบว่า ต้องขอบอกว่าดีใจมากถึงสามครั้ง ส่ง message บอกฝ้าย บอกพี่ตา บอกน้องตาล ว่าเสร็จแล้ว อนุโมทนาบุญกันด้วยคร้าบ :) ... ออกมานั่งรถเมล์ไปสถานี ไม่ต้องจ่ายเงินเพราะเครื่อง OV มันเสียพอดี ... 

... ไม่เคยเห็นดวงอาทิตย์ตกที่ชานชลา Amsterdam Centraal สวยขนาดนี้ เหมือนทำอะไรที่ดีมากๆเสร็จ และพร้อมที่จะทำหน้าที่ของตัวเองและสิ่งดีๆต่อไปแล้ว 

ตอนนี้ 22.24  อยู่บนรถไฟตรงกลับไป Rotterdam CS กำลังผ่าน Delft และ Delft Zuid ... 

ขอพลังและความตั้งมั่นดังที่บังเกิดขึ้นในการทำภารกิจสองวันนี้ คงอยู่อย่างต่อเนื่องยาวนาน ให้เราสามารถร่ำเรียนได้จบปริญญาเอกอย่างดี เป็นอาจารย์ที่เศรษฐศาสตร์ธรรมศาสตร์ ทำคุณประโยชน์ให้วงวิชาการ สังคมไทย และสังคมโลกไปตลอดด้วยเถิด :) 

และขอแผ่บุญกุศลให้กับญาติมิตร เพือนฝูง ญาติพี่น้อง และผู้เกี่ยวข้องทุกๆคนด้วยเถิด

สัปดาห์ที่ผ่านมาหลังจากเอาหัวไปฟาดกับ LCD TV ก็พบว่า จิตใจมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างหาสาเหตุอธิบายไม่ได้

ที่ว่าเปลี่ยนแปลงนี่จะออกไปในแนวเวิ่นเว้อ อ่อนไหวและก้าวร้าวมาก โดยรวมคือไม่นิ่งโดยสิ้นเชิง concentrate ลำบาก แม้ว่าจะสวดมนต์ในวันพฤหัสแต่ก็รู้สึกว่าใจยังไงก็ไม่นิ่งอยู่ดี

ทีนี้เมื่อครู่ได้ทำการสวดมนต์ตามแนวทางของหลวงพ่อจรัญ คือ บทพุทธคุณ และพาหุง (พุทธชัยมงคลคาถา) และมหากรุณิโก (ชัยปริตร) พร้อมทั้งสวดมนต์วนบทพุทธคุณเท่ากับจำนวนอายุ + 1 (=28) แล้วจึงแผ่เมตตาและนั่งสมาธิสักครู่ 

รู้สึกชัดเจนขึ้นถึงความนิ่ง เหมือนกระแสการสั่นสะเทือนของเสียงยามสวดมนต์ ประกอบกับอำนาจอันเหนือการรับรู้ของบทสวดมนต์โดยเฉพาะ บทพุทธคุณที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก ได้ทำหน้าที่ตบแต่งให้จิตใจมีความสงบนิ่งมากขึ้นกว่าเดิมมาก และพร้อมจะดำเนินชีวิตต่อไป

ระหว่างสวดก็มีเกิดความคิดผุดขึ้นมาด้วยเช่นกันว่า จริงๆเวลาเราสวดพุทธคุณธรรมคุณสังฆคุณ ไม่ควรจะสวดอย่างเดียว ควรจะทำตามแบบอย่างน้ันด้วย กล่าวคือ 

พยายามพัฒนาตนเองให้เป็นผู้รู้ผู้ตื่นอยู่เสมอด้วยการมีสติ มีความรู้ และมีกริยาการปฏิบัติตนที่เหมาะสม มีความรู้ความสามารถ 

พยายามใฝ่หาความรู้มาใส่ตน ทั้งทางธรรมและทางโลก ชวนผู้อื่นมารู้ธรรมดีๆ ความรู้ดีๆ 

พยายามปฏิบัติดี ปฏิบัติให้ตรง ทำอะไรก็ทำด้วยปัญญา ทำอะไรก็ทำให้เหมาะสม 

ยิ่งนับวันก็ยิ่งเห็นความสำคัญของการสวดมนต์มากขึ้นทุกๆที เป้นเหมือนอาหารจิตอาหารใจจริงๆ เวลาที่ขาดไปเหมือนจิตใจขาดวิตามิน จะทำงานไม่ได้ตามที่ควรจะเป็น ขาดกำลังวังชาที่จะโฟกัสและออกแรงใจยึดและทำสิ่งที่ถูกที่ควร และตกอยู่ใต้อำนาจของสิ่งเร้าและปฏิกิริยาทางกายของเราได้โดยง่าย การสวดมนต์จะช่วยทำให้ใจมีกำลังในการทำสิ่งที่ควรทำ ไม่ไหลไปตามกิเลส มีกำลังสติให้เห็นความเป็นไปของตนเองและโลกได้ 

ขอให้ความตื่นรู้อยู่กับผู้อื่นทุกๆคนครับ :) 

ทุกๆอย่างต่างตกอยู่ใต้กฎไตรลักษณ์ทั้งสิ้น

เหตุใดเราจึงต้องวุ่นวาย ไขว่คว้า ครอบครอง กอดรัด สิ่งที่อย่างไรเสียก็ต้องเปลี่ยนไปอยู่แล้วให้วุ่นวาย ? ทำไมจะต้องทะเลาะกัน โกรธกัน เบียดเบียนกัน เพื่อคงไว้ หรือได้มาซึ่ง สิ่งที่เราอยากได้ อยากครอบครอง รักษาไว้ หรือกำจัดเสียซึ่งสิ่งอันไม่พึงประสงค์ ? โดยกลไกมันก็จะค่อยๆเสื่อมไป หรือถ้าเรารู้เหตุปัจจัยเราอาจจะพอรักษามันไว้ได้หรือทำให้มันหายไปได้เร็วขึ้นได้  

อย่างไรเสีย ถ้าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้คุ้มค่าที่จะกอดรัดคุ้มครองครอบครองเอาไว้แล้ว อะไรคือสิ่งที่สำคัญ ? อะไรคือ สิ่งที่ควรทำ ​? 

แท้จริงแล้ว เพราะทุกอย่างอยู่ใต้กฎไตรลักษณ์ และทุกขังเป็นประการหนึ่งที่เกิดขึ้นแน่ๆคือความบีบคั้นอันเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลง บีบคั้นเพราะใจ/กายยึดติดกับสภาพเก่า การบีบคั้นจากการสูญสลายจากสภาวะเก่านั้นเป็นทุกข์ อย่างไรเสียเราก็ทุกข์อยู่แล้ว 

แต่ถ้าเราเข้าใจธรรมชาติ ตามที่มันเป็น เราก้จะทุกข์แต่กาย ไม่ทุกข์ใจ

ถ้าเราปฏิบัติตนให้สอดคล้องกับธรรม เราก็จะไม่ทุกข์ใจ ไม่ทำให้คนอื่นทุกข์ ไม่ทำให้สิ่งอื่นทุกข์ ซ้ำยังอาจจะเป็นปัจจัยทำให้สิ่งอื่นเจริญงอกงามอีกด้วย แม้กระนั้นการเปลี่ยนแปลงทางกายย่อมเกิดขึ้นเสมอ 

นี่เกี่ยวข้องกับกฎแห่งกรรมด้วย ถ้าเราไปเบียดเบียนคนอื่น คนอื่นก็จะเบียดเบียนเราตอบ นอกจากทุกข์ตามกฎไตรลักษณ์ ยังมีทุกข์จากกรรมที่ทำไว้อีก เพราะเห็นผิด ไม่เห็นไตรลักษณ์ ไม่ตระหนักถึงไตรลักษณ์ 

แต่ไตรลักษณ์จะเห็นได้ก็เมื่อมีสมาธิ มีสติ จึงจะใช้ปัญญาได้

ท้ายที่สุด เป้าหมายปลายทางคือความสงบ ความสงบมีอยู๋แล้วในธรรมชาติ ท่านพุทธทาสบอก เราไปทำอะไรที่ผิดธรรมชาติเองมันเลยไม่สงบ 

ง้้นแม้สิ่งต่างๆในโลกเปลี่ยนแปลงไปตลอด ไม่มีสิ่งใดควรคู่ไขว่คว้า เราก็ใช้สังขารนี้ทำประโยชน์แก่โลกให้มาก สร้างภาระให้โลกน้อยๆ และทำใจให้ผ่องใสเถิดเพื่อจะได้มีปัญญาทำสิ่งดีๆ 

ได้คุยกับน้องคนนึง เกี่ยวกับผลของการทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดในช่วงที่สถานการณ์ทางการเมืองเป็นแบบนี้ครับ เห็นว่าเป็นประโยชน์จึงนำมาแบ่งปันกัน 

--------------

Siriluck Songsri says:

and my work is still not done.. sometimes i think what does it matter what i'm doing anyway..comparing to other issues.. - -" but it's not right to think this way..my responsibility right now is to educate myself jing jing

01:19 AM Chol says:

indeed indeed..

unless u really see the benefit of leaving your duty... stick to it.

what we're doing matters one way or another, now or in the future... nothing is waste.

but it is surely not good if we don't do what we have to do now.

!!

so, the bad consequence is realized immediately if we abandon our post... whereas it is only possibility, very low one, if we stick to our duty...

good consequence is realized immediately, in the form of psychological rewards or grades, when we finish what we have to do.

whereas it is only a possibility that good thing would happen if we leave our post.

btw, mastering ourselves is always good na... coz when we have a good intention we can use the skills that we master and perform it best.

คนเรานี้มี Impulse หรือแรงกระตุ้นข้างในกับหลายๆเรื่องเลยเนอะครับ

มันจะกระตุ้นให้เราอยากทำโน่นทำนี่ โดยบางทีเราอาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 

ถ้าเราลองเอาสิ่งที่เราอยากได้ออกไป มันจะเห็น impulse นี้ชัดมาก 

เช่น ถ้าปกติเวลาเครียดแล้วชอบดู Youtube ลองเอา IE หรือ Firefox ไปไกลๆ 

แล้วเราจะเห็นเลยว่า เวลาเราเครียดแล้ว เราจะไปเปิดมันโดยอัตโนมัติ 

แต่คราวนี้เราจะรู้ตัวเพราะว่ามันไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว 

ถ้าลองทำดู เมื่อรู้ตัวให้ลองดูตัวเองในขณะนั้น เพราะ impulse มันจะยังเหลือแรงให้เราเห็นอยู่

แต่ที่น่าสนใจ เหมือนคำพระท่านว่าก็คือ พอเรารู้ตัวปั๊บ และดู impulse ที่ว่านี้ เราจะเห็นมันค่อยๆลดลงอย่างไม่น่าเชื่อ 

ผมว่า Impulse พวกนี้ ทำให้คนทั้งหลายเป็นไปตามกรรม 

ถ้าเรารู้ทัน เรา impulse ของตัวเอง ... และหายใจลึกๆเพื่อดึงตัวเองกลับมาสู่ภาวะปัจจุบัน และถามตัวเองอะไรควรทำ แล้วทำอย่างนั้น  อาจจะทำให้เราได้ทำสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำที่สุดก็ได้

ช่วงสัปดาห์สองสัปดาห์ที่ผ่านมา ประเด็นร้อนนอกจากเรื่องการเมืองในประเทศก็เห็นจะเป็นประเด็นเรื่องข้อสอบ O-Net ที่เด็กๆม. 6 เพิ่งจะสอบกันไป สื่อต่างๆได้หันมาเล่นประเด็นนี้กันอย่างมาก เริ่มตั้งแต่รายการอย่างเรื่องเล่าเช้านี้ ทางช่อง 3, รายการคม ชัด ลึก (ที่คุณจอมขวัญเป็นพิธีกร) จนมาถึง วู้ดดี้เกิดมาคุย สัปดาห์ล่าสุด

หลังจากฟังหลายๆรายการ พบว่า ข้อสอบที่มีปัญหา และเห็นพูดกันอยู่แค่ส่วนเดียวคือ ส่วนข้อสอบวิชาสุขศึกษา/พละศึกษา/ศิลปศึกษา และการงานอาชีพ ที่มีจำนวน 16 ข้อ  ซึ่งในแทบจะทุกรายการจะมีการยกข้อสอบในส่วนดังกล่าวออกมาเล่าสู่กันฟัง รวมถึงบางรายการมีการลองทำกันให้เห็นจริงๆ  และจากเท่าที่เห็นนั้น วิชาในส่วนสุขศึกษากับพละศึกษาดูจะมีปัญหามากที่สุด (โดยเฉพาะคำถามเรื่องเพศศึกษา และทักษะการกีฬา) 

ตัวผมที่ได้ดูเต็มๆและมานั่งคิดพิจารณาก็คือรายการวู้ดดี้เกิดมาคุย ที่ได้สัมภาษณ์ ศ.ดร.อุทุมพร  จามรมาน  หัวหน้าสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ อันเป็นสถาบันที่รับผิดชอบการออกข้อสอบ O-Net และได้สัมภาษณ์เด็กๆที่เข้าสอบจำนวน 50 คน  ในรายการได้นำความเห็นจากเด็กๆมาถามอาจารย์ รวมถึงนำความรู้สึกหลายๆอย่างที่เด็กๆนำเสนอมาแสดงให้อาจารย์ทราบและถามว่าอาจารย์จะทำอย่างไร 

จากการได้ฟังคำถามหลายๆคำถามผมคิดว่า คำถามมีความคลุมเครืออยูในระดับหนึ่ง ซึ่งเป็นระดับที่ผมคิดว่าทำให้งงและคิดกันหลายตลบได้ทีเดียว ในบางคำถาม อย่างไรก็ดี มันก็ยังอยู่ในวิสัยที่จะใช้เหตุผลในการตอบข้อสอบได้แม้มันจะทิ้งความรู้สึกไม่แน่ใจเอาไว้เบื้องหลังบ้างนอกจากนั้นข้อสอบหลายข้อยังไม่มีความรัดกุม ซึ่งตรงจุดนั้นผมเองก็เห็นด้วย แต่ก็เข้าใจได้ว่าด้วยวิสัยของข้อสอบปรนัยอาจจะไม่สามารถให้รายละเอียดได้มากนัก หรือครอบคลุมอุดรูรั่วจินตนาการอันบรรเจิดของเด็กๆไปได้ อย่างไรเสีย ข้อสอบก็น่จาะสามารถคาดเดาความเป้นไปได้ที่เด็กๆจะคิดและอุดรอยรั่วเหล่านั้นไว้ได้บ้าง  ส่วนข้อปัญหาเรื่องความชัดเจนของตัวเลือกนั้น เท่าที่มีโอกาสเห็นผมก็คิดว่ามันก็สามารถทำให้ชัดกว่านี้ได้ 

สิ่งที่ผมสงสัยมากๆคือ ทำไมข้อสอบในส่วนดังกล่าว ที่ดูเหมือนจะมีปัญหามาก (มีข้อที่มีปัญหามากจริงๆแบบที่ถูกยกขึ้นมารวมประมาณ 10 กว่าข้อ ) ถึงถูกยกขึ้นมาบ่อยครั้ง และหลายครั้งถูกทำให้เหมือนกับว่า ข้อสอบ O-Net ทั้งหมดทุกส่วนทุกวิชามีลักษณะเป็นอย่างนั้น  หรือว่าทั้งหมดทุกข้อจะมีลักษณะอย่างนั้นผมไม่อาจทราบได้ แต่มันก็ดูไม่สมเหตุสมผล หากมีเพียงส่วนนี้ที่มีปัญหาแล้วเด็กๆจะมาคร่ำครวญบอกว่าจะทำให้หมดอนาคตหรือสอบไม่ได้เลย  หากเด็กๆสามารถทำข้อสอบส่วนอื่นได้ ข้อสอบส่วนนี้ที่อาจจะไม่แน่ใจว่าจะทำถูกหรือเปล่าก็ไม่นาจะเป็นปัญหาถึงเพียงนั้น  

ในส่วนนี้ผมคิดว่า สื่อทำให้ O-Net ดูมีปัญหาเกินจริง แน่นอนว่า มันไม่ควรจะพลาด แต่เพราะเป็นปีแรก การพลาดก็น่าจะพอเข้าใจได้อยู่ แต่ว่า มันเป็นเพียงส่วนย่อยๆจากข้อสอบทั้งหมด มันไม่ควรจะถูกตีความหรือขยายความว่าจะส่งผลต่ออนาคตของเด็กหรือการศึกษาไทยมากขนาดที่สื่อกำลังกระพือกระแส 

อย่างไรก็ดี ส่วนนี้สะท้อนหลายอย่างในระบบการศึกษาไทยของเรา  ผมขอยกมาอย่างน้อย 2 ประการที่ผมคิดว่าสำคัญ คือ 1) ทางเลือกทางการศึกษาที่มีคุณภาพนั้นมีอยู่น้อย 2) ปัญหาเรื่องการสอนให้เด็กคิดเป็น

ประการแรกคือ มันสะท้อนว่า ทางเลือกทางการศึกษาของเรานั้นน้อยเหลือเกิน จริงอยู่โดยหลักการแล้วอาจจะมีมากกว่า 1 คือ มหาวิทยาลัย , ประกาศนียบัตรวิชาชีพขั้นสูง (ปวส.) , สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล และการเรียนต่อต่างประเทศฯลฯ (ถ้ามี)  แต่ว่า เอาเข้าจริงๆมันกลายเป็นว่า ทางเลือกคุณภาพดี (สิ่งแวดล้อมดี และหวังในเชิงรายได้และอนาคตทางการงานได้) และคนทั่วไปพอจะจ่ายได้ มีอยู่เพียงทางเดียวคือ มหาวิทยาลัย  ทางเลือกอื่นๆ ถ้าไม่สามารถจ่ายได้ (เรียนต่างประเทศ)​ก็คุณภาพด้อยกว่าไปเลย (ทั้งด้านสิ่งแวดล้อม คุณภาพการศึกษา และอนาคตในทางการงาน - อย่างน้ยอในมุมมองของผู้คน) กระทั่งในหมู่มหาวิทยาลัยก็ยังถูกบีบแคบลงไปด้วยค่านิยมในสังคมไทย  

ผมยังสงสัยว่า ถ้าทางเลือกทางการศึกษาในระดับที่สาม (Tertiary education) มีมากกว่าที่เป็นอยู่ขณะนี้ O-Net จะมีความสำคัญขนาดกำหนดอนาคตของเยาวชนไทย การศึกษาไทยและอนาคตของชาติได้ขนาดนี้หรือ 

ประการที่สองคือ ทำให้เห็นว่า การคิดวิเคราะห์ของเด็กไทย ซึ่งเป็นปัญหามานานนับสิบปี บ่นตั้งแต่ก่อนผมเข้ามหาวิทยาลัยจนตอนนี้จะเรียนปริญญาเอกแล้วก็ ยังแก้ไขไม่ได้เสียที  เด็กทุกคน ตั้งแต่รุ่นผมก็บอกว่า ต้องสอนให้เด็กรู้จักคิดวิเคราะห์แยกแยะให้เป็น มารุ่นนี้ก็ยังปัญหาเดิมๆ  และผมรู้สึกว่าเรามีความเชื่อว่า เราจะสามารถให้เด็กคิดอย่างนั้นได้ หาก ข้อสอบมีลักษณะเป็นแบบนั้น คือ ข้อสอบจะเหนี่ยวนำให้เด็กคิดได้เอง  ซึ่งจริงๆผมคิดว่ามันไม่ค่อยถูกหรือมีประสิทธิภาพเท่าไรนัก เพราะท้ายที่สุด สอบเสร็จเค้าก็ลืมไปอยู่ดี เพราะมันจะกลายเป็นว่าความคิดของเขาถูกพัฒนามาเพื่อให้ทำข้อสอบได้ มันอาจจะเหลืออยู่ในความทรงจำ หรือเป็นทักษะทางความคิดเล็กน้อย แต่ผมก็สงสัยว่า เขาจะเอามาใช้ต่อได้ขนาดไหน

มันควรจะมีการสอนวิชา “วิธีการคิด” อย่างจริงจังได้แล้ว เรื่องนี้นาย Edword DeBono ที่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นเจ้าพ่อในด้านกระบวนการคิดของโลก เขียนหนังสือไว้หลายเล่มเช่น Six Thinking Hat, Lateral Thinking เป็นต้น ได้พยายามผลักดันมาตลอด 20 กว่าปี   ผมได้อ่านหนังสือของเขาหลายเล่ม ได้มีโอกาสเข้าร่วมการฝึกอบรมในแนวๆนี้ และก็ตระหนักกับตัวเองว่า เมื่อเราได้วิธีคิด (คือรู้ว่าควรจะให้ความสนใจกับอะไรเมื่อคิดแต่ละเรื่อง ควรจะตั้งคำถามอย่างไร ฯลฯ) การทำงานการเรียน และการใช้ชีวิตมันเปลี่ยนไปเลย เพราะเราคิดได้ คิดเป็น  จริงๆอาจจะไม่ต้องไปถึงการคิดเชิงระบบ หรือการคิดสร้างสรรค์ก็ได้ การคิดวิเคราะห์ หรือ การให้ความเห็นแบบมีเหตุมีผลเนี่ย เอาให้มันชัด เอาให้มันได้ มันมีวิธีคิดของมันอยู่ ที่ควรจะต้องบอกกล่าว และให้นักเรียนได้ฝึกกันทั้งในห้องเรียน และนอกห้องเรียน  จากที่อ่านหนังสือของ DeBono ผมเข้าใจว่าในหลายประเทศ ได้มีการบรรจุไว้เป็นหลักสูตรด้วย

อย่างไรก็ดี ในส่วนของปัญหาการสอบ O-Net ที่เกิดขึ้นนั้น ผมคิดว่า ควรจะมีคณะกรรมการเพิ่มเติมมาช่วยในการปรับปรุงข้อสอบให้มีคุณภาพมากขึ้น ตัวผมเห็นว่าเด็กๆควรจะมีส่วนร่วมในการปรับปรุงในแง่ของการส่ง feed back จากการสอบกลับมาให้ทางสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ และทางคณะกรรมการ ซึ่งควรจะมีความรู้ในแง่การออกข้อสอบ และตัวแทนจากสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เข้ามาร่วมในกรรมการเพื่อทำให้ข้อสอบมีความสอดคล้องกับหลักสูตรมากที่สุด 

ข้อสำคัญของการปรับปรุงนี้ นักเรียนและผู้ปกครองควรจะต้องตระหนักว่า มันจะไม่ใช่การปรับปรุงเพื่อทำให้นักเรียนทำข้อสอบได้มากขึ้น แต่เป็นการปรับปรุงให้ข้อสอบมีความสามารถในการวัดผลในแบบที่สอดรับกับจุดประสงค์ของการจัดสอบให้ได้มากที่สุด ในขณะเดียวกันก็มีความเป็นธรรมกับนักเรียนจากทั่วทุกโรงเรียนในประเทศ 

ขณะเขียนนี่พลังชีวิตใกล้หมดเต็มทนแล้ว อยู่ที่บ้านพี่ลุ่ย

แต่วันนี้คงต้องบันทึกไว้สักหน่อยเพราะว่าเป็นวันแรกที่เล่นแล้วได้ทิปจากฝรั่งชาวดัชต์ เป็นจำนวนเงิน 2 ยูโร อาจจะฟังดูน้อย แต่สำหรับคนขี้เหนียวอย่างคนดัชต์นี่ถือว่าน่าประทับใจมากๆ 

และเหมือนว่าจะเลือกเพลงได้ถูกใจคนฟังมาก มีคนเลี้ยงน้ำเราด้วย

แต่เล่นดนตรีมักจะแลกมากับการที่ฝ้ายงอน และเราต้องรู้สึกระทึกเมื่อมันอาจทำให้อ่านหนังสือหนังหาไม่ทันอีกแล้ว แต่สัปดาห์นี้ก็ทำได้ดีขึ้นเยอะ แต่ว่า กำหนดการช่งบ่ายที่อยากเอาไว้ทำ Thesis ยังไม่สามารถทำได้สักที ถ้าเป็นอย่างนี้อาจจะเป็นปัญหาได้

รอบดึกวันนี้ไม่ได้ร้องมากนัก ได้สัก 40 นาทีเห็นจะได้ ทั้งนี้เนื่องจากมีงานวันเกิด และทุกคนดูอยากร้องเพลงเป็นอย่างยิ่ง พี่เคเลยได้ร้องแป้บเดีย วแต่ต้องอุตส่าห์อยู่ที่ร้านตั้งนานสองนานจนตีหนึ่งถึงได้กลับมาบ้านพี่ลุ่ย เจอผู้คนเล่นวินนิ่งอีก เอาเข้าไป

บางทีการอยู่คนเดียวหรือกลับบ้านไปเลยอาจจะทำให้คุมกำหนดการตัวเองได้ง่ายกว่ามากเลย แต่ก็อาจจะเปลืองค่าเดินทาง ... หรือไม่ก็คงต้องหาที่อยู่ระหว่างที่รอพี่เคเล่น เพราะจได้ทำอย่างอื่นที่เป้นประโยชน์มากกว่าแค่อยู่ในร้านเท่านั้น 

เฮ้ออออ...​ชีวิตดูยากลำบาก  อยากทำอะไรๆให้ได้ดีๆเหมือนกันนะ แต่มันดูเหมือนว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรหลายๆอย่าง การที่จะเรียนดี การอยู่อย่างสันโดษไม่สังคมมาก หรือสังคมแต่พอประมาณเป็นสิ่งที่ต้องให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ต้องเรียนรู้ที่จะรับหรือไม่รับอะไร ทำหรือไม่ทำอะไร เพื่อจะได้ใช้เวลาที่มีอยู่ให้มีประสิทธิภาพสูงสุด 

นี่คงเป็นจังหวะที่ต้องใช้เศรษฐศาสตร์ในการจัดการทรัพยากรในชีวิตประจำวันแล้วสินะเนี่ย 

การสวดมนต์และปฏิบัติธรรม รวมถึงการสนทนาธรรมะในบอร์ดลานธรรม การอ่านหนังสือธรมะต่างๆก็ดูจะน้อยลงไปมากทีเดียว นี่อาจจะเป้นจุดที่ขาดหายไป คือ เติมพลังใจ ให้มีกำลังจดจ่อกับอะไรหลายๆอย่าง การสวดมนต์นั่งสมาธิเดินจงกรมเป็นสิ่งที่ควรจะใส่เอาไว้ในตารางประจำวันอย่างยิ่ง  

ว่าแล้วก็ควรจะทำเสียในบัดดล ...​ อาจจะต้องเอาไว้ช่วงเช้าตรู่หรือกลางคืน ...​แต่ช่วงนี้มีปัญหาเรื่องการตื่นเช้าพอสมควรต้องหาทางจัดการมันด้วยเหมือนกัน

ช่วงนี้แม้จะตื่นเพราะนาฬิกาปลุก แต่ไม่เคยลุกซักที มันเหมือนเหนื่อยๆแบบแปลกๆชอบกล ไม่ณู้เป็นเพราะอุณภูมิรอบๆตัว หรือเป็นเพราะนอนดึก หรือใช้กำลังหนักหน่วงเกินไปในหลายๆเรื่อง  หักโหมเกินไปมักมีปัญหาเนอะ  

การเรียนรู้ที่จะตัดใจอย่างเด็ดขาดก็สำคัญ  FOCUS / Prioritize!!! เสียที ... เอาเถอะ ว่ากันไป สู้ชีวิตกันต่อ

As I mentioned in the previous entry, apart from being more organized when doing works, we should have some other methods for stress release. 

One thing I have found recently is that drinking hot beverage can help release some stress during working time. The hot beverage can be coffee, tea or just a cup of hot water. It is quite amazing for me to discover it. This would also explain why people drink coffee or tea, despite the fact that some of them do it because they are sleepy. 

I think one reason is that it change our focus to the drink and how it goes down to our stomach. When we are changed our concentration from work to something, it becomes a fresh start of our mind. And when we go back to our work, more concentration is obtained. 

Moreover, drinking water will increase liquidity of our blood which enables it to flow into our brain more easily. Therefore, more oxygen can go to the brain more and makes it work more efficiently. 

Last night I think i could read longer than I was. Also this morning. I normally stop and drink something after reading for 1 hour or so. 

However, although our mind is refreshed, after a while it needs some rest and [the real] other things, for examples, doing house work, jogging, cooking, or simply going out for a walk. 

Another thing to be concerned is that we should be aware of our body, when it is hungry, when it needs some rest, or bath. Sometimes I did my work and felt so frustrated without knowing that I was actually hungry. Everything was getting better when I started to eat something. So it is important to be aware of our body condition as well. 

Today Apple’s new gadget has been released in the Apple annual conference. This gadget is called iPad. You can find all information about it easily only by typing ‘iPad’ in Google or go to www.apple.com. 

However, I have something short to say. 

After I saw the gadget, an idea popped up in my head. This is a perfect information/data consuming device. You can browse web with Safari, reach your contacts and emails, now even read books through new app called iBook, which cooperates with other 5 big publishing companies and more magazines publishers. 

But what are we doing now? Are we just consuming these information and data provided by iPad and other ‘i’ families? or just by your PC? 

What have we been produced to this virtual arena, the internet? or even to the real world? Most of you who work everyday might apparently answer that we are producing goods and services. These devices enable us to consume and enjoy after-working time more than ever. 

Sometimes I feel that only consuming these media, info and data is retarding myself. It freezes my brain. I cannot think properly. It also clouds my thoughts, my perspectives towards things in life. 

I’m not saying that these devices are not good. I think the most important question is how we are using it. Also, I’m not saying that all media consumption is not good for you, however it is good only to some extend. The middle way has to be defined here. 

How we are using it depends on why we are using it. We should use it to help develop ourselves, I think. By developing ourselves, I mean developing our mental ability, physical ability, morality, and wisdom. The internet and these devices should be the gate way to those sources for self development. For example, we can access to many Thai recipe and then practice it in real life so we can improve our cooking skills. We can access to discussions of scholars in order to wider our perspectives to the world. We can explore other culture so that we can understand others more that we do now. 

Middle way for entertaining ourselves by these devices should depend on how much time we allocate for it. We should have an exact defined time period for entertainment. Otherwise, we’ll be strained to a seat and entertaining ourselves unlimitedly. 

However, it is not that simple. Some people, i would say quite a lot, come to these entertainment not because they want relaxation, but an escape from stress. So in order to be able to control ourselves from these entertainment, stress-handling scheme must be ready to use as well. 

So far I don’t know yet how to handle my stress while working. But I think one way to reduce stress from work is to try to work efficiently by organizing and prioritizing tasks. This would help, but not entirely. Other means are needed. Also, restrictions from those medias are also needed. 

Anyway, my realization needs to be put into practice. For the time being, my practice is not yet as I planned. But hopefully, it will soon be realized. ... 

วันก่อน (24 ธันวาคม) ผมเดินตามถนน Ottaviano ในกรุงโรม จากสถานีรถไฟใต้ดิน Ottaviano ไปยังกรุงวาติกัน เพื่อไปยังวิหารเซนต์ปีเตอร์ ถนนเส้นนี้นำพาผมมายังด้านข้างของลานหน้าวิหารเซนต์ปีเตอร์ ครั้งแรกที่ชายตาไปยังวิหาร สิ่งแรกที่คิดก็คือ ทำไมวิหารถึงไม่ใหญ่อย่างที่คิดเลยหนอ​ ?? วิหารดูเล็กมากเมื่อมองจากลานด้านหน้า แม้จะเดินไปใกล้ๆก็ยังดูเล็ก ไม่ใหญ่เหมือนที่คาดหวัง หลังจากที่เดินอยู่สักพัก ดูการแสดงในลานเกี่ยวกับการประสูติของพระเยซู การแสดงของเด็กๆชาวอิตาเลียน และวงโยธวาทิต ของกรุงวาติกัน ผมกับฝ้ายจึงเดินออกมาทางถนนด้านหน้ากรุงวาติกัน ที่ถ้ามองเข้าไปจะเห็นวิหารเซนต์ปีเตอร์ 

เราเดินหันหลังให้วิหารซักพัก จนเห็นรถทีวีตั้งกล้องหันไปทางวิหารเซนต์ปีเตอร์ ผมมองกลับไปถึงกับตะลึง วิหารเซนต์ปีเตอร์ใหญ่มากๆ และยิ่งเดินออกห่างมากขึ้นเรื่อยๆก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆอย่างหน้าตกใจ ยิ่งอยู่ห่างไปอีกจะยิ่งทึ่งถึงความอลังการของตัววิหารและกรุงวาติกัน 

ความใหญ่หรือไม่ใหญ่ของวิหารเซนต์ปีเตอร์มันอยู่ที่มุมที่เรามองจริงๆ และองค์ประกอบรอบๆตัววิหารจากแต่ละมุมที่เรากำลังมองอยู่ ไม่ต่างอะไรกับมุมมองเวลาที่เรามองคนอื่นๆ การที่เราจะมองว่าใครเก่ง ยิ่งใหญ่ สำคัญ เก่งกาจ ตัวเล็ก ไร้เดียงสา งี่เง่า หรืออะไรก็แล้วแต่มันขึ้นกับว่าเราเข้าไปหาเขาแบบไหน จากด้านไหน สิ่งที่เราเห็น และความรู้สึกที่เรามีต่อคนๆหนึ่งตอนนี้ อาจจะเป็นแค่ฉากตรงหน้าที่บังความยิ่งใหญ่เก่งกาจเบื้องหลัง หรือความบกพร่องที่เกินให้อภัยเอาไว้ก็ได้ 

การตัดสินใครในครั้งแรกที่พบเจออาจจะทำให้เราพลาดมุมมองที่น่าสนใจของคนคนนั้นไปก็ได้ ลองมองคนคนหนึ่งจากหลายๆมุม หลายๆบทบาท น่าจะทำให้เราเห็นคนนั้นได้ชัดเจนมากขึ้น และชื่นชมกับความเห็นเขาได้มากขึ้นอีกโขเลย 

ผมเชื่อมาตลอดว่า ถ้าเราทำอะไรกับใครเราจะได้อย่างนั้น ตามกฎแห่งกรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ค้นพบและสอนเอาไว้ การได้รับผลแห่งกรรมของเราอาจจะเป็นโดยตรงหรือโดยอ้อมก็ได้ และผมคิดว่า การเดินทางไปในที่ใหม่ๆก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะเป็นสิ่งยืนยันกฎนี้

ขณะเขียนนี้ผมอยู่ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี ที่ซึ่งเป็นที่กล่าวขานในหมู่นักเรียนไทยว่าเป็นที่ที่อันตราย และไม่น่าประทับใจเอาเสียเลย หลายคนโดนขโมยของ หลายคนได้รับการบริการที่แย่มาก (อย่างน้อยก็ในมุมมองของเขา) อย่างไรก็ดี คนเหล่านั้นที่ผมรู้จักนั้นก็มักจะลักไก่ ไม่จ่ายเงินในโอกาสอื่นๆ ที่สามารถทำได้อยู่เสมอ เช่น เวลาขึ้นรถราง หรือบางคนหนักข้อถึงขนาดมีการสลับเปลี่ยนป้ายราคาสินค้าในร้าน ก็มี ผมคิดว่า การที่เขาเผชิญเคราะห์กรรมเหล่านั้นก็อาจจะยุติธรรมแล้วก็ได้  ในขณะเดียวกัน เพื่อนนักเรียนไทยที่ผมรู้ว่าเขาเป็นคนที่ซื่อสัตย์สุจริต แม้มีโอกาสโกงได้ก็ไม่เคยโกงเลยแม้สักครั้ง เขาก็ไม่เคยประสบเคราะห์กรรมเหมือนหมู่เพื่อนที่กล่าวมาแล้ว 

ในการมาโรมครั้งนี้ ผมก็คิดว่าผมไม่น่าจะเจออะไรเพราะว่าผมเชื่อในเรื่องกฎแห่งกรรมอย่างมาก และไม่เคยคิดจะโกง เพราะรู้ว่ายังไงเราก็ต้องจ่ายไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และก็เชื่อว่า ตอนอยู่เมืองไทย เราได้เคยช่วยเหลือชาวต่างชาติ เมตตา บริการผู้คนซึ่งหลงทาง ฯลฯ ไว้ก็ไม่น้อย จึงคิดว่ามาโรมไม่น่าจะลำบากมากนัก และก็เป็นความจริง ผมได้รับความเมตตาจากผู้คนในอิตาลีมากมาย คนอิตาเลียนที่ผมพบเจอนั้นเป็นมิตร และมีเมตตากับผมมาก จนปัจจุบันยังไม่เห็นวี่แววของมิจฉาชีพ หรือมีความรู้สึกอันตรายใดๆเลย และรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก 

ยิ่งนับวันยิ่งมั่นใจว่า เราทำอะไรนั้นย่อมได้สิ่งนั้นกลับมาจริงๆ...

ช่วงหลังนี้ผมได้มีโอกาสได้ไปซ้อมดนตรีที่ทำเนียบท่านวีระชัย พลาศรัย เอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงเฮกบ่อยครั้ง เนื่องจากท่านเป็นคนที่ชอบเล่นดนตรีอย่างมาก เมื่อคราวที่ท่านประจำอยู่ที่กระทรวงต่างประเทศท่านก็ได้ตั้งวงดนตรีไว้เล่นกัน พอท่านมาประจำอยู่ที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ท่านก็ตั้งวงที่นี่อีก พอดีว่าผมเป็นที่รู้จักแถวนี้ว่าเล่นกีต้าร์ร้องเพลงได้ ท่านจึงได้ชวนมาเล่นด้วยกัน 

หลังจากซ้อมดนตรีเสร็จ ท่านก็จะชวนทุกๆคนรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน และในโต๊ะอาหารนั้นเองที่บทสนทนาที่ทำให้ผมได้เรียนรู้หลายๆสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ผมจึงอยากจะแบ่งปันสิ่งที่พอจะสามารถแบ่งปันได้กับเพื่อนๆบ้าง เพราะผมเห็นว่าเป็นประโยชน์อย่างมาก อย่างไรก็ดี สิ่งที่ผมนำเสนอมีความผิดพลาด ผมขอรับผิดชอบต่อผลนั้นไว้เพียงผู้เดียว เพราะอาจจะเป็นความเข้าใจของผมเองที่ผิดพลาดไป

ท่านทูต วีระชัย มาประจำการ ณ กรุงเฮก (the Hague; Den Haag) ประเทศเนเธอร์แลนด์เมื่อประมาณกลางปี 2552 ที่ผ่านมา ตอนที่ท่านกำลังจะย้ายมามีเรื่องเล่าว่า ท่านถูกรัฐบาลมอบหมายให้มาประจำการที่นี่เนื่องมาจากประเด็นข้อพิพาทของไทยกับกัมพูชาเรื่องเขาพระวิหาร โดยเฉพาะ เนื่องจากกรุงเฮก เป็นที่ตั้งของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ (International Court of Justice หรือศาลโลก) อันเป็นจุดเริ่มต้นของข้อพิพาทเรื่องปราสาทเขาพระวิหารระหว่างประเทศไทยกับกัมพูชานั่นเอง

ก่อนหน้านี้ท่านทูตฯ ดำรงตำแหน่งอธิบดีกรมสนธิสัญญาและกฎหมาย กระทรวงการต่างประเทศ หากใครได้อ่านข่าวที่เกี่ยวข้องกับการที่รัฐบาลคุณสมัคร ลงนามยินยอมให้กัมพูชาจดทะเบียนปราสาทพระวิหารเป็นมรดกโลกของ UNESCO ละก็ ย่อมน่าจะพอคุ้นเคยกับชื่อของท่านบ้างไม่มากก็น้อย ท่านเป็นอธิบดีที่คัดค้านการลงนาม และถูกย้ายไปเป็น เอกอัครราชทูตประจำกระทรวง (เข้าใจว่าเท่ากับถูกย้ายไปให้พ้นทางนั่นเอง) ก่อนท่ีรัฐบาลจะทำการลงนามดังกล่าว

แต่เอาล่ะ ผมว่าเรื่องเขาพระวิหารเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาวและน่าสนใจ ทั้งในตัวเนื้อหาและในมุมมองของท่านทูตฯต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จึงขอยังไม่เขียนเล่า ณ เวลานี้ เก็บไว้ครั้งต่อๆไปน่าจะดีกว่า

อย่างไรก็ดี ในครั้งแรกที่ผมพบท่านทูตฯ คือในคราวที่ท่านทูตฯเชิญตัวแทนองค์กร/สมาคม/มูลนิธิ ต่างๆของคนไทยในประเทศเนเธอร์แลนด์เพื่อพบปะ ผมก็ได้มีโอกาสไปเข้าร่วมในฐานะหนึ่งในตัวแทนสมาคมนักเรียนไทยในประเทศเนเธอร์แลนด์เช่นกัน ความประทับใจแรกสุดก็คือ ท่านมีความตั้งใจที่จะเป็นกันเองก็เหล่าคนไทยค่อนข้างมาก ในขณะเดียวกันก็สามารถดำรงความเป็นคนตั้งใจทำงานและมีหลักการไปได้พร้อมๆกันด้วย 

หลังจากนั้นผมก็ได้มีโอกาสร่วมงานกับท่านในงานปัจฉิมนักเรียนโครงการ 1 อำเภอ 1 ทุนการศึกษา (ODOS) ในครั้งนั้นผมเป็นผู้จัดกระบวนการในส่วนที่เกี่ยวกับกลุ่มสัมพันธ์และการสร้างจิตสำนึก และกิจกรรมเปลี่ยนแปลงเร็วมากเนื่องจากเรามีข้อมูลเกี่ยวกับนักเรียนค่อนข้างน้อย จึงจำเป็นต้องปรับรูปแบบกิจกรรมให้เหมาะเพื่อส่งอารมณ์เกี่ยวกับจิตสำนึกเพื่อสังคมให้ถึงฝั่ง ท่านทูตฯก็อยู่ตรงบริเวณจัดงานตลอด รับฟังและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี นอกจากนี้ ผมยังได้มีโอกาสเล่นดนตรีกับท่านเป็นครั้งแรกในงานนี้

ในเรื่องดนตรีนี่ต้องยอมรับจริงๆว่า ท่านเก่งมาก ในการเล่นกีต้าร์นี่ต้องเรียกว่า ระดับน้องๆนักกีต้าร์อาชีพเลยทีเดียว มีความรู้ในเรื่อง Hardware เป็นอย่างดี มีทักษะและความรู้ในเชิงดนตรีอย่างดีเยี่ยม สามารถ improvise เพลงประเภท บลูส์ หรือ ร๊อคได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ นอกจากนี้ยังมีความรู้เรื่องเพลงต่างประเทศอย่างมากด้วย ความรู้ในการอัดเสียงและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องนั้นมีมากพอที่จะทำให้ท่านสามารถอัดเพลงในแบบที่อัดกันในห้องอัดได้เลยด้วย โดยส่วนตัวได้เรียนรู้จากท่านมากๆในเรื่องนี้

ผมคิดว่า ผมคงมีโอกาสได้เล่นดนตรีกับม่านอีกสักพัก เนื่องจากท่านมีแนวโน้มจะตั้งวงดนตรีขึ้นที่นี่อีกเช่นกัน และผมเองก็ยินดีที่จะมีโอกาสได้เล่นดนตรีที่นี่อย่างสม่ำเสมอ น่าจะมีเรื่องอะไรที่จะสามารถบันทึกและนำมาแบ่งปันกับเพื่อนๆได้บ้างไม่มากก็น้อยในอนาคต (แต่อาจจะไม่ถี่หรือมีรายละเอียดมากขนาดนั้น โปรดติดตามกันต่อไป 

*** ที่จะเขียนทั้งหมดนี้ใช่ว่าเรานัั้นรู้แจ้งแล้ว  เป็นเพียงแต่เป็นการแสดงความเข้าใจที่มีต่อหลักธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราเท่านั้น ...หากประโยชน์อันใดจะเกิดขึ้นจากการอ่าน ก็ขอยกให้เป็นความสามารถของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หากเกิดความผิดพลาดขอรับความผิดนั้นไว้แต่ผู้เดียว ***

โลภ โกรธ หลง ไม่ใช่เรา ... (แม้ว่าการบอกว่าเราเป็นเราก็เป้นการหลงแบบหนึ่งก็ตาม)

โลภ โกรธ หลง เป็นปฏิกิริยาที่จิตซึ่งมีเชื้อของทั้งสามอย่างนี้ แสดงขึ้น ปรุงแต่งขึ้นหลังจากที่มีไดรับการกระตุ้นจากสิ่งเร้าภายนอกและภายใน ผ่่านอายตนะทั้งหก (ตา หู จมูก ปาก ลิ้น กาย ใจ) 

จิตของแต่ละคน ซึ่งทำกรรมมาต่างกัน มีนิสัยต่างกัน ย่อมมีสัดส่วนส่วนความมากน้อยของเชื้อแต่ละตัวไม่เท่ากัน ตัวที่มีมากมักจะทำให้ผลการปรุงแต่งหลังถูกสิ่งเร้ากระตุ้นเป็นไปในทางนั้น 

นี่เป็นกลไกธรรมชาติที่มีในมนุษย์ทุกคน  ...​และปฏิกิริยาเหล่านี้เกิดข้ึนแบบเป็นอัตโนมัติ และรวดเร็วมากจนตามแทบไม่ทัน

อย่างไรก็ดี คนทั้งหลายกลับมองว่า โลภ โกรธ หลงที่จิตปรุงแต่งขึ้นจากเชื้อกิเลสเมื่อถูกระตุ้นด้วยสิ่งเร้า คือตัวตนของพวกเขาเอง คือสิ่งที่พวกเขาคิดขึ้นอย่างจงใจ  ในแว่บแรกนั้นเป็นปฏิกิริยาของจิตเอง เช่น เมื่อมองหญิงใส่ชุดว่ายน้ำแล้วเกิดความกระสันต์ หรือว่าเห็นคนที่ไม่ถูกกันแล้วเกิดความเหม็นหน้าขึ้นทันที ... แต่หากเราไม่รู้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เรา เราย่อมปรุงแต่ง หรือเรียกง่ายๆว่าคิดไปเองว่า โอ้ว แสดงว่าเราอยากจะเสพสังวาสกับนางนั้น หรือ เราคงไม่ถูกกับมัน หรือมันคงจะมากวนประสาทเราเราจึงโกรธ และก็ไปต่อยคนนั้นซะอย่างนั้น ... 

ตราบใดที่เรายังไม่เข้าใจว่า โลภ โกรธ หลงเป้นปฏิกิริยาธรรมดาของจิตมนุษย์ที่ยังมีเชื้อกิเลสอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่เราจงใจให้มันเกิดขึ้น และไม่ใช่ตัวเรา แล้วล่ะก็ เราก็มีแนวโน้มที่จะปฏิบัติต่อมันแบบผิดๆ เช่น บ้าจี้ทำตามที่มันกระตุ้น (ซึ่งอันนี้ไม่ดีแน่) .. หรือ ไป “อยากให้มันหายไป” ... เป็นต้น

ทำไมความ “อยากให้มันหายไป” และ “พยายามให้มันหายไป หรือกดทับมันไว้” จึงเป็นการปฏิบัติต่อมันแบบผิดๆ ? 

ทั้งนี้ เพราะว่า โลภ โกรธ หลงที่เกิดขึ้นมันเป็นปฏิกิริยาธรรมชาติของจิต คือ ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วล่ะก็ กระบวนการมันไปไกลกว่าครึ่งทาง และจะกดให้มันหยุดตามใจนึกก็ไม่ได้แล้ว กลไกมันเป็นไปอย่างนั้นเอง ยิ่งพยายามกด หรือทำให้มันหายไป ก็จะยิ่งพบว่าทำไม่ได้ หรือทำได้ยาก ถ้าทำไม่ได้ก็มีความทุกข์เพิ่มขึ้นไปอีก วนเวียนซะสมความทุกข์ในจิตในใจจากความพยายามเป้นคนดี พยายามทำให้ โลภ โกรธ หลงมันหายไป หรือทับไว้ ... เมื่อจิตทุกข์ จิตก็อ่อนแอ ... ซึ่งในที่สุดเราก็จะแพ้กิเลสโดยสมบูรณ์

สิ่งที่ควรทำแยกออกเป็นสามทาง ตามช่องทางที่เราปฏิสัมพันธ์กับโลก ก็คือ กาย วาจา และใจ ..

ในส่วนของกายและวาจานั้น ต้องควบคุมให้อยู่ในศีล อย่างน้อยศีล 5 ซึ่งถือเป็นความปกติ “มนุษย์” ... หากไม่ควบคุมให้ตัวเองอยู่ในศีลแล้ว สภาวะจิตขณะที๋ศีลขาดนั้นเองที่เราหมดความเป็นมนุษย์แล้ว และไปเบียดเบียนผู้อื่น ซึ่งไม่ดีแน่ๆ 

แต่ในส่วนของใจนั้น เราต้องมี “สติ” ตามดูมัน ...​กล่าวคือ เมื่อโลภ โกรธ หลง โผล่มาก็ให้รู้ว่ามันมาแล้ว ดูมันเฉยๆ จนมันผ่านไป หรือเบาบางลง จึงตัดสินใจทำสิ่งที่ควรทำด้วยปัญญา นี่จึงเรียกว่า การใช้ “สติ และ ปัญญา” ในการแก้ปัญหานั่นเอง ...หรือหากรู้ว่าสิ่งที่ควรทำคืออะไรแล้ว และต้องรีบตัดสินใจ ก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ควรทำ แม้จะมีความรู้สึกบีบคั้นอยู่บ้าง แต่ก็ให้รู้ ให้ดูมันไปเรื่อยๆ เราน่าจะเห็นมันค่อยๆเจือจางเบาบางลงไปเอง ...

 สรุปคือในใจนั้น ถ้ากิเลสโผล่มาให้รู้ตัวและตามดูอย่างเดียว ...ไม่ต้องพยายามกดมัน ... ถ้าเราร้ตัวบ่อย รู้ตัวเร็วมันก็ไม่ค่อยออกมาหรอก หรือออกมาน้อย ... อย่างไรก็ดี ช่วงแรกๆอาจจะตกใจร้สึกว่ามันเยอะขึ้น แต่ผมว่ามันเป้นเพราะว่า เราไม่เคยนั่งดูมันชัดขนาดนี้มาก่อนต่างหาก​

การตามดูจิตใจ ดูกิเลสที่เกิดขึ้นในใจนั้น ผมเข้าใจว่าเป็นวิธีการทำให้กิเลสโตช้า หรือไม่โตเลย และอาจจะสลายไปเอง ด้วยความที่ไม่มีอะไรไปหล่อเลี้ยงและกระตุ้นเชื้อเหล่านั้น ...​สำหรับกลไกในชีวิตประจำวันที่เมื่อมีสติและจะทำให้กิเลสโตช้า หรือไม่โตมากไปนั้น อาจจะอธิบายได้จากตัวอย่างดังนี้ คือ :

สมมติว่า นาย ก ไม่ชอบนาย ข มากๆ เพราะนาย ข เคยไปแย่งแฟนนาย ก ...​ เมื่อ“นาย ก เห็น นาย ข”  ก็เกิดความโกรธแค้นขึ้นมาทันที ... 

หากนาย ก ไม่มีสติ นาย ก อาจคิดแค้น โยงไปถึงคราวที่นาย ข เคยไปแย่งแฟน และสิ่งอื่นๆที่นาย ข เคยทำไม่ดีกับตน และ ปรุงแต่งความโกรธแค้นมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า นำไปสู่การกระทำทางวาจาและทางกายต่อนาย ข 

ในทางกลับกัน หากนาย ก มีสติรู้ตัวว่า โอ้ ความโกรธเกิดขึ้นแล้ว จิตของนาย ก ได้ย้ายความสนใจจากนาย ข มาอยู่ท่ีใจของตน ซึ่ง สิ่งที่เป็นตัวกระตุ้นความโกรธนั้นคือ นาย ข ไม่ใช่ตัวความโกรธของนาย ก ...​ฉะนั้น ในขณะน้ันจิตนาย ก ก็ได้ละจากเหตุของความโกรธมาแล้ว ความโกรธนั้นจึงค่อยๆลดลง เพราะไม่มีเชื้อมาเติม 

อย่างไรก็ดี จากจุดนี้ นาย ก ก็ต้องใช้ศีล ธรรม กำกับ และใช้ปัญญาพิจารณาให้ชัดถึงการกระทำของตนหากจะทำกับนาย ข รวมไปถึงว่า ประโยชน์หรือโทษของการโกรธนาย ข ด้วย (ซึ่งก็คาดหมายค่อนข้างแน่นอนว่า จะเห็นเพียงโทษ และเลิกโกรธกันไปในที่สุด) .... 

ข้างต้นเป็นเพียงการอธิบายอย่างง่ายเท่านั้น ในทางปฏิบัติจริงแล้ว ผู้ปฏิบัติน่าจะพบว่า สิ่งที่จิตปรุงแต่งขึ้นเองนั้นมีความละเอียดและหยาบมากน้อยต่างกันในสถานการณ์ใด ในหลายๆโอกาส กิเลสไม่ได้หยาบและมีความชัดเจนมากนัก แต่จะมาแบบละเอียด มาแบบบางๆ และบางครั้งชักนำเราไปสู่สถานการณ์ที่ยากลำบาก ฉะนั้น เมื่อตามกิเลสอย่างหยาบทันแล้ว ก็อย่าเพิ่งชะล่าใจ ควรจะมั่นตามดูกายใจต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้รู้ทันกิเลสอย่างละเอียด และเข้าใจธรรมชาติ (กฎไตรลักษณ์) เพื่อนำไปสู่การปล่อยวางต่อไป

ช่วงนี้มีโอกาสได้เป็นที่ปรึกษาให้กับใครหลายๆคนเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะในเรื่องจิตใจ และบาดแผลจากความรัก หรือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเรื่องหญิงชาย เรื่องรักๆใคร่ๆ 

ในโอกาสอย่างนี้การใช้ธรรมะเข้าช่วยในการให้คำปรึกษาให้ผลค่อนข้างจะดีพอสมควรทีเดียว 

จากที่ผมประสบมา คนที่เข้ามาขอคำปรึกษาจะมีลักษณะที่อุปมาได้ดังนี้คือ 

เปรียบเหมือนคนถูกผลักตกลงมาในกระแสน้ำเชี่ยวกรากจากน้ำท่วมเฉียบพลัน โดนพัดไปกระแทกโขดหินและอื่นๆในกระแสน้ำ และก็หมดแรงจากความพยายามที่จะออกจากกระแสน้ำ เพราะน้ำมันแรงเหลือเกิน  

(ตรงนี้เปรียบได้กับ หลังจากที่เผชิญเหตุการณ์อันเลวร้าย จิตใจเหมือนตกอยู่ในห้วงทุกข์ จิตใจหมองหม่น ไม่สว่างไม่มีกำลัง ความทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจมันมากมายเสียจน ยากที่จะดึงตัวเองออกจากความทุกข์ได้ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อเจอความทุกข์แรงในช่วงแรกนั้น ย่อมเหมือนกับตกลงไปในกระแสน้ำเชี่ยวกราก ตั้งตัวไม่ติด...​ในขณะเดียวกัน แม้พยายามจะออกจากห่วงทุกข์ก็ทำไม่ได้ และก็ทุกข์เพิ่มเพราะ “อยาก” ออกจากทุกข์ ...และจิตใจก็หมดแรงไปเพราะความทุกข์นี่เอง) 

เราในฐานะคนช่วย ก็ไม่สามารถกระโดดลงไปในแม่น้ำได้ (เว้นแต่จะมีกำลังแบบเหลือล้น) ทำได้เพียงตะโกนบอกให้จับโขดหินไว้ หรือโยนเชือกลงไปให้จบรั้งเอาไว้เท่านั้น เพื่อไม่ให้ไหลลงไปกับกระแสน้ำเชี่ยวกรากนั้น ...แค่จับให้มั่นก็ทำได้ลำบากแล้ว อย่าว่าแต่ให้รั้งตัวเองและฝืนตัวข้ามกระแสน้ำมาขึ้นฝั่งเลย

(ตรงนี้ก็คือ เราเองก็ไม่สามารถไปร่วมทุกข์กับเขาได้ ถ้าเราไปร่วมทุกข์ ตกอยู่ในห้วงทุกข์ร่วมกันแล้ว ก็ยากที่จะช่วยกันพาขึ้นมาจากห่วงทุกข์ได้ ... เราทำได้แค่ เตือนสติเขา  ให้เครื่องมือ ให้เขามีสติเพียงเท่านั้น ...​ในช่วงเวลาที่ความทุกข์ยังไหลบ่ามา)

อย่างไรก็ดี ไม่มีน้ำท่วม น้ำป่าไหลหลากครั้งไหนที่จะเชี่ยวกรากตลอดเวลา สักพักน้ำจะค่อยๆอ่อนกระแสลงเองโดยธรรมชาติ ฉะนั้นเราจึงควรรั้งตัวเองเอาไว้ เพื่อรอจังหวะที่น้ำจะเบากระแสลง ในจังหวะนั้นเอง เขาอาจจะได้พักหรือพอจะมีกำลังมากขึ้น และเมื่อกระแสน้ำอ่อนแรงมากแล้ว เขาจึงสามารถฝ่ากระแสน้ำที่เบาบางลงมาขึ้นฝั่งได้ 

(ความทุกข์จะค่อยๆเบาบางไปตามกาลเวลาเอง หากเรามีสติอยู่กับตัว และไม่ไปคิดไปรู้สึกต่อเอง (คือคนส่วนใหญ่พอทุกข์แล้วมักจะคิดมากรู้สึกมากไปเองเพิ่มขึ้นไปอีก ปรุงแต่งเพิ่มขึ้นไปอีก) และหากประกอบกับได้ทำกิจกรรมที่ทำให้จิตมีกำลังมากขึ้น ก็จะทำให้เขามีแรงที่จะเดินขึ้นจากน้ำเองได้ 

การอุปมานี้ เขียนเพื่ออยากให้เข้าใจว่าเวลาคนทุกข์ใจนั้น มันไม่ใช่จะ ฮึบ! แล้วออกจากกองทุกข์ได้โดยง่าย ... แต่มันมีช่วงเวลาและเหตุปัจจัยของมันอยู่ การที่เราพยายามกดดันให้ผู้คนเข้มแข็งเวลาที่ทุกข์นั้น อาจจะดีในช่วงแรก แต่ถ้าทำบ่อยๆกลายเป็นว่า เขาจะรู้สึกว่า ทำไมฉันช่างอ่อนแออย่งานี้ ยังออกจากทุกข์ไม่ได้ และก็กลายเป็นทุกข์เพิ่ม เพราะ “อยาก” ออกจากทุกข์ แต่ “ทำไม่ได้”... ฉะนั้นต้องให้เวลาเค้าด้วย 

คนให้คำปรึกษาต้องรับฟังและเข้าใจเขาอย่างที่เขาเป็น พยายามเข้าใจเหตุปัจจัยและเงื่อนไข ทั้งภายนอก และภายในจิตใจของเขาที่ทำให้เขาไปตกอยู่ในห้วงทุกข์นั้น หากเขามีเรื่องอัดอั้นก็ควรให้เขาระบายออกอย่างเต็มที่ (แต่ก็ต้องดูมิให้ระบายจนจิตใจดำดิ่งลงไปในห้วงทุกข์อีก) หลังจากนั้นเราจึงค่อยให้คำปรึกษา

โดยสรุปคือ สิ่งที่ผมแนะนำคนที่มาปรึกษาไปมี 2 อย่างคือ 

1. ดูแลไม่ให้จิตใจตัวเองไปตกหล่ม จมกองทุกข์  -  
• ในส่วนนี้สามารถทำได้ โดยการฝึกสติ  (โปรดอ่านเพิ่มเติมในวิปัสสนานุบาล ของดังตฤณ หรือ ฟังธรรมเทศนาของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช
• รักษาศีล / หรือ ทำให้ตนเองมีวิถีชีวิตที่ดีขึ้น  ห่างไกลจากอบายมุข - คือ การมีศีล และห่างจากอบายมุข ช่วยให้เราไม่ทุกข์เพิ่ม และเป็นการปิดประตูสู่ทางต่ำของเรา ...​หลายคนเมื่อทุกข์แล้วพลาดลงไปทางตกต่ำเลยก็เยอะ ฉะนั้นข้อนี้ต้องทำก่อน
2. ทำให้จิตใจสว่างขึ้นมีกำลังมากขึ้น - ในส่วนนี้ทำได้หลายวิธี เช่น
• ทำบุญ (โปรดดู  บุญกริยาวัตถุ 10 เพื่อดูว่า อะไรบ้างที่ทำแล้วได้บุญ) การทำบุญก็คือการทำให้จิตใจพองโต หรือสว่างขึ้นมานั่นเอง เมื่อจิตสว่างขึ้นจิตก็จะมีพลังขึ้นมา .. หากทำบ่อยเข้าก็จะช่วยให้ออกจากห่วงทุกข์ได้ง่ายขึ้น
• ทำสมาธิ - การทำสมาธิคือการทำให้จิตรวมตัวไม่ฟุ้งกระจาย สามารถใช้การนั่งสมาธิติดตามลมหายใจก็ได้ หรือจะสวดมนต์ก็ได้
• ทำสิ่งดีๆ/ สิ่งที่เป้นแรงบันดาลใจ - บางคนจะมีกำลังมากขึ้น หากได้ทำสิ่งที่ตัวเองรัก และยิ่งหากสิ่งที่ตัวเองรักนั้นเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์เพื่อสังคม และต้องอาศัยความครีเอทีฟมากละก็ จะทำให้คนที่มีจริตช่างคิดและมีจิตสาธารณะฟื้นตัวจากห่วงทุกข์ได้รวดเร็วนัก ...​หรือการที่เตือนตนเองถึงสิ่งดีๆที่ตนเคยทำต่อคนอื่นก็พอช่วยได้เช่นกัน (เหมือนระลึกถึงบุญที่ตนเคยทำไว้นั่นเอง)

เท่าที่ผ่านมาประมาณ 4-5 เคส ก็มักจะเป็นแบบนี้นะครับ และวิธีการที่บอกข้างต้นก็ดูจะพอช่วยให้เขาออกจากห้วงทุกข์ได้พอสมควร หลายคนผ่านไปได้ด้วยดีและมีชีวิตที่ดีขึ้น 

จึงอยากจะนำบทเรียนที่สรุปได้มาแบ่งปันกันครับ 

หากใครมความเห็นเพิ่มเติมหรือข้อติชมโปรดบอกและแบ่งปันครับ

คุณอติภพ ภัทรเดชไพศาล เขียนบทความชื่อ ฟักกลิ้งฮีโร่กับคืนที่สังคมไทยนอนไม่หลับใลงในหนังสือพิมพ์สยามรัฐออนไลน์ (อ่านได้ที่ลิงค์นี้  http://www.siamrath.co.th/UIFont/ArticleDetail.aspx?acid=3956)  บทความนี้คอมเมนต์เพลง ราตรีสวัสดิ์ ของ คุณฟักกลิ้ง ฮีโร่ ซึ่งเมื่อผมอ่านแล้ว ผมีความคิดเห็นต่อบทความดังกล่าวในฐานะคนแต่งเพลง และคนที่พอจะอ่านเขียนได้ดังนี้

ผมรู้สึกได้ชัดว่า คุณอติภพคอมเมนต์ลึกลงไปในรายละเอียดของเนื้อหามาก และแตะเล็กน้อยเกี่ยวกับสไตล์เพลง อย่างเช่นประเด็นประโยชคที่บอกว่า “เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร” ที่ผู้เขียนบอกว่ามาเกี่ยวอะไรกับปัญหาชายแดนใต้ มันเป็นประเด็นเรื่องชาติินิยมสมัยจอมพล ป. ต่างหาก และบอกว่ามันผิดที่ผิดทาง โยงท่อนฮุคที่ร้องโดยคุณ ธีร์ ไชยเดช กับเรื่องโรแมนติกชาตนิยม ...​ วิพากษ์ว่า เนื้อหาของเพลงสะเปะสะปะ เช่นใส่เรื่องเดือนตุลาแทรกเข้ามา ... วิพากษ์ประเด็นที่เรียกขบวนการที่ภาคใต้ว่า “ข.จ.ก.” ทั้งที่แท้จริงเขาเรียนตัวเองว่า B.R.N. และทิ้งท้ายเอาไว้ในตอนท้ายว่า ความเป็นชาตินิยมนั้นแก้ปัญหาภาคใต้ไม่ได้  และมองว่าการยกย่องสดุดีทหารในเวลาและสถานการณ์แบบนี้ก็ดูเหมือนจะผิดกาละเทศะ

ผมเห็นด้วยในหลายประเด็นโดยเฉพาะที่บอกว่า  ชาตินิยมแก้ปัญหาภาคใต้ไม่ได้ และเรื่องนี้มีความซับซ้อนและละเอียดอ่อนของปัญหาต่างๆที่เชื่อมโยงการ มากกว่าความเป็นอิสลามและสำนึกเรื่องชาติพันธ์ุเสียอีก และก็เห็นด้วยกับอ.นิธิที่ผู้เขียนอ้างในตอนท้ายว่า ตำรวจ-ทหารไม่ใช่ทางออกของการปราบปรามการก่อการร้าย

อย่างไรก็ดี ผมเห็นว่า คุณอติภพ ถึงเปิดหูแต่ไม่ได้เปิดใจฟังเพลงนี้เสียเท่าไหร่ และไม่ได้เข้าใจจุดมุ่งหมายของเพลง เนื้อเพลงและวิธีการแต่งเพลง จึงได้วิจารณ์ในเรื่องเนื้อเพลงไปอย่างนั้น  นอกจากนี้ผมคิดว่า ข้อเขียนมีความสับสนในความเข้าใจศักยภาพในสื่อประเภทต่างๆ ในการสื่อสารความจริงอยู่มาก  

ประการแรก หากได้ฟังการสัมภาษณ์ หรือแม้กระทั่งฟังเนื้อเพลงดีๆก็ตาม เพลงนี้ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายที่จะ “แก้ปัญหาชายแดนใต้” แต่มีจุดมุ่งหมายเพื่อที่จะกระตุ้นเตือนไม่ให้คนไทยนั้นลืมว่า สถานการณ์ในภาคใต้ก็ยังไม่ได้หยุดหายไป และไม่ลืมว่ายังมีทหารตัวเล็กๆที่ถูกมอบหมายหน้าที่ให้ไปประจำการ ซึ่งเป็นเพียงเหมือนหมากตัวหนึ่งในยุทธศาสตร์การแก้ปัญหา (ไม่ว่าจะถูกหรือผิดทาง) เท่านั้น   

ถ้าฟังให้ชัดจะเห็นว่า เนื้อเพลงโดยหลักแล้ว “ไม่ได้สนับสนุนการดำเนินการทางทหารในภาคใต้ ” แต่ต้องการจะสื่อสาร “เสี้ยวหนึ่ง” ของความจริงในจิตใจของทหารที่ถูกส่งไปประจำการในพื้นที่ภาคใต้ มาถึงคนในวงกว้างเท่านั้น  คือ ถ้าจะบอกว่า มันเป็นเพียงแนวคิดแบบโรแมนติคที่ต้องการจะปลุกความเป็นชาตินิยมเท่านั้นก็คงจะดูถูกน้ำใจทหารไทยไปหน่อย ซึ่งแน่นอนทหารเหล่านั้นก็คงถูกแนวคิดโรแมนติคชาตินิยมกล่อมใจให้กล้าหาญไปเป็นทหารและลงไปปฏิบัติหน้าที่ แต่ท้ายที่สุดแล้วเค้าก็มีความตั้งใจดีที่จะเสียสละเพื่อผู้อื่น ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะตำหนิแต่อย่างใด ...​ผมลองฟังอีกหลายรอบก็ยังไม่เห็นจุดไหนเลยที่เนื้อเพลงส่งเสริมปฏิบัติการทางทหารดังกล่าว

ประการที่สอง ในส่วนของการคอมเมนต์เนื้อเพลงนั้น ผมเห็นว่าเป็นการคอมเมนต์ที่ไม่ได้ดูบริบทของเนื้อเพลงในช่วงนั้นๆ แต่เป็นการดึงขึ้นมาเพียงประโยคเดียว และจับมันเทียบกับ สิ่งที่คุณอติภพ “คิดว่า” เป็น Theme ของเพลง เช่น  

-การคอมเมนต์์ช่วงประโยค “เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร”  ซึ่งจริงๆมันต่อมาจาก  “...เป็นหน้าที่ของกองพลทหารราบที่รักตัวเอง น้อยกว่าคนในชาติไทย ....​เพราะรู้ว่าเลือดเนื้อเค้าจะสละไม่ให้เราเป็นทาสใคร...”  ซึ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่สาธยายอุดมการณ์ของทหารเหล่านั้น  โดยเนื้อเพลงไม่ได้กล่าวถึงสถานการณ์ภาคใต้ก่อนนั้นเลย ...​ฉะนั้น ผมก็คิดว่า เนื้อเพลงตรงจุดนี้มีความเหมาะสมและส่งเสริมเนื้อหาในท่อนแรกอยู่แล้ว และไม่ได้ผิดที่ผิดทางแต่อย่างใด

- การคอมเมนต์ ว่า เนื้อเพลงในส่วนนี้  “ในคืนที่ผมกินเหล้าอยู่นั่งเล่น ในคืนที่ป้าข้างห้องยังตั้งวงป๊อกเด้ง คืนที่เด็กมัธยมนั่งท่องตำราเอนท์จุฬา คืนที่ใครหลายคนลืมชื่อคนเดือนตุลา...” ถูกแทรกเข้ามาเฉยๆโดยไม่ได้มีบริบทเกี่ยวข้องเลย นั้น ก็เป็นเพราะว่าคุณอติภพมองเพียง “บริบท” ซึ่งในที่น่าจะเป็น สถานที่/เหตุการณ์ ที่อยู่ใน Theme ของเพลง  แต่คุณอติภพกลับลืมมองบริบทในเชิงของ “เนื้อหา” และ “จุดมุ่งหมาย” ของเนื้อเพลงส่วนนั้นไปอย่างน่าประหลาด  ผมฟังแล้วผมเข้าใจได้ว่า ท่อนนี้ทั้งท่อนหากตัดประโยค เดือนตุลา ออกไป มันจะเป็นเพียงการสาธยายเหตุการณ์ในคืนหนึ่ง ที่คนหลายๆคนทำกิจกรรมต่างๆกัน ...แต่ประโยคเดือนตุลา เมื่อใส่เข้ามาแล้ว มันก็เห็นจุดประสงค์ของผู้แต่งที่ต้องการจะย้ำ คนทั่วไปนั้นบางครั้งอาจจะสนใจเรื่องของตนเองจนลืมไปว่า มีคนที่เขาสละชีวิตของตนเพื่ออุดมการณ์ เพื่อสังคม เพื่อชาติ เหมือนคนเดือนตุลา เหมือนทหารในเนื้อเพลงนี้  ผมจึงไม่เห็นว่า ประโยคนี้จะมีความสะเปะสะปะหรือผิดบริบทแต่อย่างใด แต่มันทำหน้าที่ในการย้ำเนื้อหาหลักที่ต้องการจะสื่อให้ชัดขึ้น 

ประการที่สาม เพลงเป็นสื่อบันเทิง มุ่งให้ความบันเทิงหรือสร้างอารมณ์แบบใดแบบหนึ่งให้กับคนฟัง แน่นอนว่าเพลงมีพลังมากพอที่จะทำให้คนลุกขึ้นมาทำอะไรก็ตามทั้งดีหรือร้ายได้ จึงมีความจำเป็นท่ีจะต้องมีความระมัดระวังในการแต่งเนื้อเพลง ...​อย่างไรก็ดี  คุณอติภพคงเห็นว่า ควรจะต้องระวังกับ  Fact ให้มาก จึงได้ยกประเด็นเรื่อง ข.จ.ก. ซึ่งจริงๆแล้ว เป็น B.R.N. ขึ้นมา   

ในจุดนี้ผมเห็นค่อนข้างต่างมาก เพราะถ้าคุณอติภพมาแต่งเพลงจริงๆ จะพบว่า มันค่อนข้างยากมากที่จะหาคำแต่ละคำเพื่อให้มีสัมผัสที่ฟังได้ ยิ่งเพลงภาษาไทยยิ่งมีความลำบากมากเพราะมีข้อจำกัดเรื่องวรรณยุกต์เข้ามาเกี่ยวข้อง นอกจากนี้ เพลงหนึ่งเพลงมีความสามารถในการรวบรวมข้อมูลเทียบเท่ากับ essay สั้นๆ ที่เราเขียนส่งเวลาสอบภาษาอังกฤษเท่านั้น ไม่มากไปกว่านั้น ไม่สามารถใส่ footnote หรือวงเล็บอ้างอิงให้ถูกต้องตามหลักวิชาการได้ ฉะนั้นจริงๆแล้ว Fact ที่แม่นยำเป๊ะๆเหมือนที่คุณอติภพคาดหวังจากเพลงนี้นั้นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้หรือทำได้ยากยิ่งยวดมากๆ  

สิ่งที่นักแต่งเพลงควรจะระมัดระวังในการแต่งเพลง ผมคิดว่า เป็นเรื่องของ “จุดมุ่งหมาย” ของเนื้อเพลงที่แต่งออกมามากกว่าที่ควรจะต้องระมัดระวัง เพราะเนื้อเพลงนี่เองที่หอบเอา “จุดมุ่งหมาย” ของคนแต่ง เข้าไปในใจของผู้ฟัง ถ้าจุดมุ่งหมายถูกเป็นแบบใด เนื้อเพลงก็จะสะท้อนออกไปแบบนั้น สำหรับผมเมื่อฟังเพลงราตรีสวัสดิ์ รวมถึงฟังการสัมภาษณ์ของผู้แต่งแล้ว  ผมเห็นว่า จุดมุ่งหมายกับเนื้อเพลงของเขานั้นมีความสอดคล้องกันอย่างแน่นแฟ้น ลงไปในระดับประโยคเลยทีเดียว  และจุดมุ่งหมายเพื่อให้เห็นใจและให้กำลังใจ คนที่ “ถูก” บัญชาการให้ไปประจำการในพื้นที่อันตรายนั้น ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะมีความเสียหายตรงไหน  ซ้ำยังน่าจะกระตุ้นให้คนไทยไม่ลืมและไม่ชาชินกับปัญหาภาคใต้ รวมถึงกิจกรรมทางสังคมอื่นๆอีกด้วย

หากเพลงราตรีสวัสดิ์เป็นบทความที่ลงในหนังสือพิมพ์อย่างที่คุณอติภพเขียนแล้วละก็ ผมจะเห็นด้วยกับคุณอติภพอย่างยิ่งกับการตำหนิความไม่แม่นยำในเนื้อหา แต่ใช้เกณฑ์การวิเคราะห์บทความมาวิจารณ์เพลงนี่ผมเห็นว่ามัน “ผิดกาละเทศะ” ไปสักหน่อย 

ประเด็นสุดท้าย ผมคิดว่า การมองอะไรแบบผิวเผิน และใช้คอนเซปใหญ่ๆอย่างคำว่า “ชาตินิยม” มาจับอย่างเผินๆ โดยไม่ได้คำนึงถึง บริบท( ซึ่งในที่นี้หมายถึงจุดมุ่งหมายของคำแต่ละคำ ประโยค วรรค ที่มีหน้าที่ของตนมารวมกันเป็นเพลงเพื่อนำเสนอจุดมุ่งหมายหนึ่งๆ ) และรายละเอียดต่างๆในเพลงเลยนั้น ก็อาจทำให้การรับรู้เนื้อเพลงและจุดมุ่งหมายของเพลงพลาดไปก็ได้ ซึ่งผมก็ว่านี่เป็นการสะท้อนความ “บิดเบี้ยวทางความคิดและการรับรู้” อันเนื่องมาจากการศึกษาเช่นกัน

ท้ายที่สุดแล้ว ผมคิดว่าเพลงราตรีสวัสดิ์ได้ดึงให้ประเด็นภาคใต้กลับเข้ามาอย่ในความสนใจของคนในสังคมอีกครั้งหนึ่ง ทั้งในแบบที่เคลิ้มไปกับเพลง และแบบที่วิพากษ์วิจารณ์  สำหรับผมแล้ว ผมชื่นชมใน “ความตั้งใจดี” ของผู้แต่ง แม้ว่าจะไร้เดียงสา ขาดข้อมูล หรืออะไรก็แล้วแต่ตามที่ผู้คนจะว่ากันไป แต่ผมคิดว่า คนที่ “ตั้งใจดี” ควรจะได้รับการส่งเสริม การส่งเสริมนี้มีหลายรูปแบบรวมถึงการวิพากษ์ด้วย คือ การที่ตำหนิแต่ขณะเดียวกันก็มีการเสนอทางออกหรือแนวทางอื่นๆที่ดีกว่าให้ด้วย มิใช่ติแต่เพียงอย่างเดียว การติเพื่อก่อนี่เอง ที่จะทำให้คนที่ “ตั้งใจดี” ยังคงมีกำลังใจจะทำสิ่งดีๆต่อไป และพัฒนาสิ่งที่ทำให้ดียิ่งขึ้น ตรงจุดมากขึ้น และสร้างประโยชน์ให้กับคนหมู่มากยิ่งขึ้นไป